รายการหนี้สินของ Nihilux
โน้ตที่เขียนโดยหลายคน เหมือนจะเป็นตัวแทนความไม่พอใจ ที่พวกเฟอร์โบ้มีต่ออดีตประธานสำนักพิมพ์
รายการหนี้สินของ Nihilux
รายการยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือโย้เย้ เหมือนกระดาษโน้ตที่นักเรียนแอบส่งหากันในคาบเรียน
ประธานสำนักพิมพ์รับปากว่า จะให้ซองปีใหม่กับเฟอร์โบ้อย่างเราคนละซอง แต่พอถึงช่วงท้ายปีเธอกลับบอกว่าส่งไม่สำเร็จเพราะสัญญาณเน็ตไม่เสถียร แล้วก็บอกให้พวกเรารอปีหน้า
ประธานสำนักพิมพ์ไม่พูดไม่จาสักคำ แล้วนอนลงกับพื้น บอกว่าจะใช้พุงนุ่มๆ ของเธอเป็นแทรมโพลีนให้พวกเฟอร์โบ้กระโดดเล่นระบายอารมณ์... แต่พอพวกเฟอร์โบ้กระโดดไปได้ไม่กี่ครั้ง เธอก็หนีไป ไม่ยอมทำต่อแล้ว
ประธานสำนักพิมพ์บอกว่า ถ้าใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกไม่ไหวแล้ว ก็กลับมาหาเธอได้ แต่พอเฟอร์โบ้กลับมาจริงๆ สัญญาที่ประธานสำนักพิมพ์ส่งมาให้ กลับเขียนว่าได้เงินเดือนแค่ครึ่งหนึ่งของเมื่อก่อนซะงั้น
จินตชนจะสนใจเงินเดือนไปทำไมกัน! ถ้าถามเฟอร์โบ้นะ สิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือ เธอไม่เคยยอมปรากฏตัวในนิตยสารของตัวเองเลยนี่แหละ! ทั้งๆ ที่ทำแล้วเรียกกระแสได้ตั้งเยอะแท้ๆ...
ก่อนหน้านี้ประธานสำนักพิมพ์เคยรับปากไว้แล้ว แต่พอกล้องเตรียมพร้อม เธอกลับเปลี่ยนใจอีกครั้งเฉยเลย
ประธานสำนักพิมพ์ยังรับปากอีกว่าจะเดบิวต์เป็นไอดอล เพื่อทำให้สำนักพิมพ์กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง แต่ห้ามเชื่อคำพูดของเธอแม้แต่คำเดียวเชียว!
การทำสำนักพิมพ์ช่างลำบากจริงๆ แต่ว่าเรื่องที่คำพูดของประธานสำนักพิมพ์เชื่อถือไม่ได้นั้น เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน ก่อนหน้านี้เธอนึกคึกบอกว่าจะเขียนคอลัมน์เอง แต่พอวันรุ่งขึ้น เรื่องนั้นก็เงียบหายไปเลย
พวกเฟอร์โบ้คิดว่า ปัญหาใหญ่ที่สุดของประธานสำนักพิมพ์ก็คือ การไม่ทำอาหารเช้าให้พวกเฟอร์โบ้! ทั้งที่ในสัญญาบอกว่ารวมอาหารสามมื้อแท้ๆ แต่สุดท้าย กลับได้กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตลอดเลย...
ดูเหมือนว่าประธานสำนักพิมพ์จะชอบกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหมือนกัน... พูดไปพูดมา เฟอร์โบ้ก็รู้สึกว่าสิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือ ทำงานให้แล้วไม่มีโบนัส! จะทำงานดีหรือแย่ก็มีค่าเท่ากันหมด!
...ใครว่าล่ะ ถ้าทำงานแย่จริงๆ เธอจะงดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งมื้อทันทีเลยนะ
...เลิกคุยเถอะ ฉันได้กลิ่นบะหมี่อีกแล้ว