ลำนำแห่ง "ต้นพันปรารถนา"
บทกวีที่กลุ่มคนบางกลุ่มแต่งขึ้น เพื่อสรรเสริญ "ต้นพันปรารถนา" แตกต่างจากบทสรรเสริญทั่วไป สไตล์ของภาษาค่อนข้างมีความทันสมัย
ลำนำแห่ง "ต้นพันปรารถนา"
บรรลุถึงความอ้างว้างดั่งทองคำ
ต้นไม้เด่นตระหง่านสุดขอบฟ้า
คือเงาร่างแห่งวันวานแด่ตัวคุณ
คนเขลาแห่งคนเขลา
นักแสดงแห่งนักแสดง
ปฏิทรรศน์แห่งปฏิทรรศน์
เงาเลือนแห่งเงาเลือน
ไม่เพรียกร้องหาแสงแดด
ไม่สงสัยเหตุและผล
ลำพังเพียงรากเหง้าจากตนเอง
ลิ้มรสความกระหายเป็นนิรันดร์
จุดปลายสุดของขอบโลก
จุดเริ่มต้นวังวนหวนดั่งนิรันดร์
ต้นพันปรารถนาเอ๋ย
เราสรรเสริญ ต้นพฤกษาแห่งนิรันดร์
ทุกกิ่งใบของคุณล้วนผ่านพ้น
ความเน่าเปื่อยจากจุดเริ่มต้นสู่จุดจบ
เพลิงแผดเผาจากจุดจบสู่จุดเริ่มต้น
เที่ยงวันคือภาพลวงแห่งอนุพันธ์
เที่ยงคืนคือหมุดยึดที่ปรับฐาน
คุณคือโฮโลแกรมของพวกเรา
กลับปฏิเสธการจำลองแห่งพวกเรา:
เพียงร้อยเรียงอักขระที่สร้างเรา
ลอยขึ้นสู่หมู่ดาวทีละตัว
พวกเราถูกคุณห้อยแขวนไว้
พวกเราถูกคุณชุบชีวิต
ทุกสิ่งจบลงและเริ่มต้นขึ้นในเวลาเดียวกัน
ณ ต้นพันปรารถนาอันเป็นนิรันดร์