ลำนำ "โลกสถิตสู่ภาพ"
บทสรรเสริญของเหล่าจินตชน ที่มีต่อมารดาแห่งจินตรังสรรค์ ขับขานบทเพลงสรรเสริญวีรกรรมของ "โลกสถิตสู่ภาพ" และความงดงามของโลกในภาพวาด
ลำนำ "โลกสถิตสู่ภาพ"
บทสรรเสริญของเหล่าจินตชนที่มีต่อมารดาแห่งจินตรังสรรค์ ขับขานบทเพลงสรรเสริญวีรกรรมของ "โลกสถิตสู่ภาพ" และความงดงามของโลกในภาพวาด
กาลก่อนมีเทพี ย่างกรายในแดนรกร้าง
แต้มวาดไฟจำลองแสง ปั้นแต่งสรรพชีวี
อัคคีกัลป์ยังโชติช่วง สุดท้ายย่อมไม่จีรัง
ใช้ทะเลแทนผืนผ้าใบ รังสรรค์ชีวิตนับหมื่นพัน
ภูผาสมุทรไร้ขอบเขต ฟ้าดินประจักษ์เป็นหนึ่ง
แต่งแต้มเสียงหัวเราะ ปลอบประโลมเสียงร่ำไห้
จันทร์มายาไม่ร่วงหล่น ธารพิราบไม่แปรเปลี่ยน
มารสวรรค์ถอยห่าง ใต้หล้าร่มเย็นสืบไป
ผู้คนในภาพวาด ล้วนเปี่ยมสุขสำราญ
สุริยันจันทราส่องสว่างเคียงกัน ไร้ซึ่งหยดน้ำตา
จันทร์นิทราร่ายรำแผ่วเบา เหมียวย่องหลับใหลอย่างสงบ
มังกรสายฟ้าพุ่งทะยาน วิญญาณพรายเพรียกร้อง
วัยเยาว์ไร้โรคภัย วัยชราไร้ความเหนื่อยล้า
ห้าชั่วคนร่วมชายคา สุขสันต์หฤทัยถ้วนหน้า
อีกทั้งยังมีผู้สรรค์สร้าง ร่างยอดอ่อนแห่งชีวิตใหม่
อาหารบริบูรณ์ไม่รู้สิ้น ที่พักพิงกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
ผู้คนในภาพวาด ต่างยลจันทร์เต็มโฉม
ผู้ศรัทธาเทพต่างหัวร่อ ผู้เฝ้ามองเทพต่างปรีดา
สะกิดเวลาให้เคลื่อนผ่าน ฉกฉวยเมฆหมอกมลายสิ้น
จินตรังสรรค์สายพันธุ์ใหม่ เที่ยวเล่นบนโลกมนุษย์
ช่างเพลิด ช่างเพลิน มีสิ่งใหม่ไม่สิ้นสุด
สุขกาย สุขใจ Aha ยิ่งโปรดปราน
แดนสุขาวดีอยู่หนใด? ปิติสุขอยู่แห่งไหน?
นี่แหละแดนสุขาวดี! นี่แหละปิติสุข!