ถึง เพื่อนเก่า
ความทรงจำของจิตรกรจากโรงเรียน Graphia ที่มีต่อ Ryusuke ผู้เป็นเพื่อนสนิท
ถึง เพื่อนเก่า
การพบกันครั้งแรกระหว่างฉันกับ Ryusuke นั้น เป็นเรื่องราวเมื่อหลายสิบปีก่อน ขณะที่ฉันกำลังเดินตรวจตราหานักเรียนที่หนีเรียน กลับบังเอิญพบอาจารย์ใหม่ที่งีบหลับอยู่ในลาน ชายที่เรียกตัวเองว่า Ryusuke คนนั้น ดูเหมือนจะเป็นคนเหลาะแหละและเกียจคร้าน มันยากเหลือเกินที่จะเชื่อมโยงเขาเข้ากับผู้ชายที่วิ่งวุ่นไปทั่ว เพื่อภรรยาและลูกสาวในเวลาหลังจากนี้ ทั้งยังได้เป็นจิตรกรที่โด่งดังไปทั่วแดนสุขาวดีอีกต่างหาก
แม้ว่าจะผ่านไปหลายปีแล้ว แต่ยังคงมี "ปัญญาชน" หลายคน ที่ไม่พอใจชายผู้แต่งเข้าตระกูล Graphia คนนี้เป็นอย่างมาก และด้อยค่าผลงานของเขาว่า "คุณธรรมที่มีไม่สมกับผลงาน" แม้ว่า Ryusuke จะฟังเข้าหูขวาทะลุหูซ้ายกับเรื่องพวกนี้ แต่ในฐานะเพื่อนของเขา ฉันคิดว่าตัวเองควรจะเขียนเรื่องราวในอดีตไว้ เพื่อให้ผู้คนในยุคนี้ได้อ่าน และรับรู้ความจริงที่ถูกต้อง
ชายหนุ่มจาก Bathia พูดจาอวดดีว่า จะเป็นอาจารย์และจิตรกรอันดับหนึ่งแห่งแดนสุขาวดี จนทำเอาฉันหัวเราะไม่หยุด แต่ไม่นานเขาก็ทำให้ฉันเปิดโลกครั้งใหญ่ คุณเคยเห็นอาจารย์สอนศิลปะไปต่อสู้กับพวกอันธพาลอย่างดุเดือด เพื่อนักเรียนของเขาบ้างไหมล่ะ? หลังจากนั้นไม่นาน Polwave นายน้อยแห่งแก๊งร่วมปณิธาน ก็มาที่โรงเรียนด้วยตัวเองเพื่อขอโทษแทนลูกน้อง ทำเอาคนใหญ่คนโตในคณะกรรมการโรงเรียนอ้าปากค้างกันไปหมด
คุณ Polwave บอกว่าอยากได้ภาพวาดของ Ryusuke สักภาพไปให้หัวหน้าแก๊ง แต่ Ryusuke ปฏิเสธทันทีว่า "พวกนายยังไม่คู่ควร" แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะลั่น จนเกือบได้สู้กันอีกครั้ง เวลาผ่านไปหลายสิบปี นักเลงปลายแถวสมัยนั้นดันไปหาเรื่องลูกสาวของหมอนี่แบบไม่ดูตาม้าตาเรือซะได้ ก็สมควรรับกรรมแล้วล่ะ
ในตอนนั้น อาจารย์และนักเรียนหลายคน มักจะแอบยัดจดหมายใส่ลิ้นชักโต๊ะทำงานของเขา แต่สุดท้าย Ryusuke ก็ปฏิเสธทุกคนอย่างจริงจัง ดังนั้นตอนฉันรู้ว่าเจ้านี่ตกลงปลงใจกับลูกสาวของผู้อำนวยการ ฉันก็เหมือนได้เห็นเสือตัวหนึ่งกำลังแทะแอปเปิลอย่างสบายใจเฉิบ
ฉันเองก็ได้รู้เรื่องวงในจากปากของ Roan ตอนที่ไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลในภายหลัง คุณ Roan หนีออกจากโรงพยาบาลหลังจากที่อาการคำสาปผุกร่อนกำเริบ เธอไม่อยากสืบทอดธุรกิจของตระกูล แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะไปที่ไหนดี ตอนนั้นพวกเราก็ยุ่งจนหัวหมุน เที่ยวตามหาเธอไปทั่วโลก แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนตามหาเธอเจอตั้งนานแล้ว ถึงขั้นช่วยเธอซ่อนร่องรอยอีกด้วย
"ฉันจำคุณได้ อาจารย์ที่มาใหม่เมื่อหลายปีก่อน คุณก็ถูกพ่อส่งมาจับตัวฉันกลับไปงั้นเหรอ?"
"เปล่าหรอก ฉันแค่บังเอิญเดินผ่านมาแถวนี้ แล้วทนเห็นน้ำตาของสาวน้อยไม่ได้น่ะ"
"ถ้าเธออยากไปไหน ให้ฉันไปเป็นเพื่อนแล้วกัน จนกว่าเธอจะเดินไปถึงที่นั่น"
ชายหนุ่มพูดกับหญิงสาวเช่นนั้น แล้วแบกเธอเดินออกจากเมืองทวิมิติ
แต่การดำเนินเรื่องที่เหมือนกับนิยายสาวน้อยแบบนี้ ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงตอนจบอันน่าเศร้าของตระกูล Graphia จนบางครั้งฉันก็มีความคิดชั่วร้ายแวบเข้ามาในหัวว่า... ถ้า Ryusuke ไม่ได้แต่งงานกับ Roan และไม่ได้ทุ่มเทอนาคตทั้งหมดไปกับการพยายามรักษาแม่ลูกคู่นั้น เขาอาจจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ก็ได้ เหมือนอย่างที่คนธรรมดาทั่วไปเป็นกันน่ะ แต่คงต้องแลกกับการที่เขาไม่ได้เป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่อย่างทุกวันนี้
Ryusuke ผู้เดินทางไปมาระหว่างดวงดาวต่างๆ ได้พบเห็นเรื่องราวมากกว่าพวกเราที่อยู่บนพื้นดิน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีหรือน่าเศร้าก็ตาม ผลงานศิลปะของเขา เต็มไปด้วยความรักอันจริงใจที่มีต่อโลกเสมอ แม้แต่คนที่ต่ำต้อยที่สุด เมื่อได้เข้าไปในนิทรรศการของเขา ก็ยังมองเห็นความยิ่งใหญ่จากผลงานมหึมาเหล่านั้นได้ มันจารึกความยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ ที่ส่งเสียงกู่ร้องต่อโลกอย่างไม่ยอมสยบให้สิ่งใด ทั้งในฐานะปัจเจกบุคคล ในฐานะกลุ่มคน และในฐานะผู้พเนจรผ่านกาลเวลาอันยาวนาน
จนถึงทุกวันนี้ เขาก็ยังคงเดินทางไปทั่วจักรวาล ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังตามหาอะไร แต่ในฐานะเพื่อน ฉันก็หวังว่าเขาจะสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา