บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งลิง 1
เหมือนจะเป็นผลงานที่กวีไร้นามทิ้งไว้ ในสมัยโบราณครั้นที่บทกวี ยังไม่ได้เลือนหายไปจาก Benzaitengoku โบราณ บทนี้คาดว่า น่าจะเป็นบทนำของหนึ่งในนั้น
บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งลิง 1
ลิงแห่งเหมันต์
กินเนื้อแมวน้ำ
แช่อยู่ในอ่างกำมะถัน
น้ำมันไหลซึมจากซากวาฬที่แข็งเป็นหิน
ระบายผืนฟ้ายามค่ำที่ไร้แสงจันทร์และมืดสนิท
มันคือยางมะตอยที่ทุกคนต่างหลงรัก
สามารถสร้างที่พักกันน้ำได้
ลิงแห่งเหมันต์ประสานเสียงบนเสาไฟ
ร้องเป็นเพลงที่ดังอยู่ในวิทยุทะเลดวงดาว
ล้อเลียนบรรดากบที่ไร้รสนิยม
พวกเขาบอกว่าอีกไม่นานจะงอกปีก
เหินนภาอย่างเสรีใต้ท้องฟ้าสีครามได้ดีกว่านกเหยี่ยว
ถึงตอนนั้น กบจะทำได้แค่หลั่งน้ำตาคับแค้น
กลายเป็นเรื่องตลกที่ไร้ค่าที่สุดสำหรับพวกเขา
พวกลิงจึงชิงหัวเราะออกมาเป็นน้ำตาเสียก่อน
แต่น้ำตาที่ไหลออกมาก็ไม่ได้นำพาดวงจันทร์ให้ปรากฏ