จดหมายจากบ้าน ณ เมืองปีศาจวันสิ้นโลก
จดหมายถึงบ้าน ที่พนักงานองค์กรซึ่งติดอยู่ใน Planarcadia ส่งกลับไปยังนครพันดารา ซึ่งเล่าถึงวีรกรรมกล้าหาญของเหล่า "ซูเปอร์ฮีโร่" แห่ง Planarcadia ในช่วงภัยพิบัติ
จดหมายจากบ้าน ณ เมืองปีศาจวันสิ้นโลก
███ ที่รัก:
หวังว่าคุณจะสบายดี
ขอโทษด้วยนะ อภัยให้ฉันด้วยที่ผิดนัด จนไปพบคุณที่นครพันดาราไม่ได้
ตอนที่ยานอวกาศเที่ยวสุดท้ายออกเดินทาง ฉันยังกำตั๋วที่ใช้งานไม่ได้อยู่กลางฝูงชนอยู่เลย ตอนนี้ฉันก็เหมือนกับหลายๆ คนที่ติดอยู่ใน Planarcadia ที่นี่กำลังจะกลายเป็นสนามรบ
ฉันไม่อยากให้คุณเป็นห่วง แต่ไม่อยากโกหกคุณมากกว่า... เพื่อนร่วมงานในองค์กรและพลเรือนผู้บริสุทธิ์จำนวนไม่น้อยได้รับบาดเจ็บ บางคนหนีเตลิดออกจากบ้าน บางคนพลัดพรากจากญาติมิตรและเพื่อนฝูง บนท้องถนน สถานีรถ และศูนย์พักพิงเต็มไปด้วยผู้คนที่ไร้ที่อยู่อาศัย
เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกชัดเจนขนาดนี้ว่า ที่แท้ชีวิตที่เราคุ้นเคยก็สามารถพังทลายลงได้ในชั่วพริบตา
แต่ไม่ต้องกังวลมากไปหรอกนะ ชีวิตไม่ได้มีแค่ด้านที่เปราะบาง
เหล่าฮีโร่ยังอยู่
"ผู้กล้าสาวกาแฟ" นำทีมผู้มาเยือนนิรนามรั้งอยู่ใน Planarcadia เธอขับ "จอมมารอนันต์" ฝ่าเขตปิดล้อม แล้วส่งผู้บาดเจ็บและพลเรือนที่ติดค้าง ไปยังพื้นที่ปลอดภัยระลอกแล้วระลอกเล่า ส่วน "คุณ Yang" ได้ปักหลักป้องกันในจุดที่อันตรายที่สุด แล้วใช้หลุมดำกลืนกินการโจมตีที่ถาโถมเข้ามา ส่วน "มังกรหน้าหยก" ก็ทะลวงผ่านตึกรามบ้านช่องและตรอกซอกซอย ขับไล่ศัตรู และเปิดทางให้ทีมกู้ภัย ขอเพียงแค่เห็นเงาของพวกเขา ผู้คนก็รู้ได้ทันทีว่าแถบนั้นยังมีหวัง
แต่คืนนี้ ฮีโร่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็คือ "มือสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou"
หลังจากเกิดภัยพิบัติ พลเมืองจำนวนมากถูกอพยพไปยัง "โรงยิมเมืองพาหนะ" ผู้บาดเจ็บนอนเรียงรายเต็มอัฒจันทร์ เด็กๆ ที่พลัดหลงร้องไห้จ้าอยู่กลางฝูงชน แต่ศัตรูข้างนอกกลับยังหลั่งไหลเข้ามาตามท้องถนนไม่ขาดสาย นอกประตูใหญ่ของโรงยิมมีเพียงมือสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou อยู่แค่คนเดียวเท่านั้น
เขายืนหยัดต้านทานอยู่คนเดียว ป้องกันเส้นทางทั้งหมดที่มุ่งสู่โรงยิมเอาไว้ ไม่มีกำลังเสริม ไม่มีคนผลัดเปลี่ยน และไม่มีใครรู้เลยว่าเขาได้รับบาดเจ็บมากแค่ไหนแล้ว พวกเราได้ยินแค่เสียงดังสนั่นเป็นระลอกๆ จากข้างนอก และมองเห็นประกายดาบสว่างวาบผ่านช่องประตู
ศัตรูดาหน้าเข้ามาหลายครั้ง เขาก็โค่นพวกมันลงไปหลายครั้ง ตลอดหนึ่งชั่วโมงระบบเต็มๆ ไม่มีศัตรูแม้แต่ตัวเดียวที่ก้าวข้ามเขาจนบุกเข้ามาในโรงยิมได้
ต่อมา ผู้คนที่อยู่ในโรงยิมต่างก็พากันตะโกนเรียกชื่อฮีโร่ของเขา เริ่มจากไม่กี่คน แล้วค่อยๆ ลามไปทั่วทั้งอัฒจันทร์: "มือสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou! มือสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou!"
แต่ในสายตาฉัน นี่มันใช่มือสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou ที่ไหนกัน นี่มัน "เทพสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou" ชัดๆ!
จนกระทั่ง "แฮ็กเกอร์อันดับหนึ่งแห่งกาแล็กซี" รีบมาเสริมทัพ เธอแฮ็กเข้าอุปกรณ์ทุกอย่างที่ยังใช้งานได้ของเมืองพาหนะ รีบูตประตูที่ปิดตาย ป้อมปืนป้องกัน และพาหนะอพยพ ทั้งยังตัดระบบสื่อสารและสั่งการของศัตรู
หน้าจอ ไฟถนน ป้ายโฆษณา หรือแม้แต่เครื่องเล่นเกมที่ถูกทิ้งร้าง ล้วนมีสัญลักษณ์ที่เธอทิ้งไว้ปรากฏขึ้น เธอเปิดเส้นทางอพยพให้พวกเรา และนำกำลังเสริมมาให้เทพสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou ที่ต่อสู้เพียงลำพังมาหนึ่งชั่วโมงระบบกว่าๆ
พวกเขาสองคนปกป้องโรงยิมไว้ได้ และปกป้องความหวังของทุกคนที่อยู่ข้างในไว้ได้เช่นกัน จนกระทั่งพลเรือนกลุ่มสุดท้ายอพยพออกไป เทพสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou จึงยอมออกห่างจากประตูบานนั้น
ที่น่าประหลาดใจก็คือ พวกคนเขลากลับเปิดประตู "บาร์" เพื่อรับผู้ลี้ภัย Sparxie กับ "คุณชายขาแข็ง" พาพวกเราที่กำลังตื่นตะลึงเข้าไปข้างใน
พวกเขาฝ่าสนามรบไปรับส่งผู้ที่ติดค้างอยู่ และยังเล่าเรื่องตลกกับนิทานที่ไม่ซ้ำกันอยู่ในบาร์ คุณชายขาแข็งยังบอกอีกว่า ทุกครั้งที่ช่วยคนได้หนึ่งคน ขาที่เดิมทีก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้วของเขาก็จะยิ่งปวดขึ้นไปอีก ภายใต้เสียงหัวเราะ ความหวาดกลัวดูเหมือนจะสลายหายไปชั่วขณะ
ความหวังก็ยังไม่ดับสูญเช่นกัน ประธานบริหาร Pearl ยังควบคุมพิธีกรรมที่สามารถระงับภัยพิบัติ ส่วนแฮ็กเกอร์อันดับหนึ่งแห่งกาแล็กซี ก็กำลังช่วยเธอรักษาระบบที่จำเป็นต่อพิธีกรรมเอาไว้
คุณ Pearl บอกพวกเราว่า นี่ไม่สามารถสยบภัยพิบัติได้อย่างสมบูรณ์ แต่ถ่วงเวลาให้มีคนหนีไปยังที่ปลอดภัยได้มากขึ้น
เชื่อฉันเถอะที่รัก ภัยพิบัติจะต้องผ่านพ้นไปในที่สุด
ถึงตอนนั้น ฉันจะเล่าให้คุณฟังเองว่า ผู้กล้าสาวกาแฟฝ่าดงกระสุนมาได้ยังไง คุณ Yang ขวางกองทัพศัตรูเอาไว้ได้ยังไง มังกรหนุ่มจอมเยือกเย็นช่วยชีวิตผู้คนจากอันตรายได้ยังไง Sparxie กับคุณชายขาแข็งทำให้ทุกคนหัวเราะในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดได้ยังไง แฮ็กเกอร์อันดับหนึ่งแห่งกาแล็กซีทวงคืนระบบป้องกันของทั้งเมืองมาได้ยังไง ไหนจะเทพสังหารอันดับหนึ่งของ Xianzhou ที่ปกป้องโรงยิมเมืองพาหนะเพียงลำพังนานถึงหนึ่งชั่วโมงตามเวลาระบบเต็มๆ ได้ยังไง
บางทีในอนาคต เด็กๆ ของ Planarcadia อาจจะเอาผ้าปูที่นอนมาคลุมตัว ถือดาบไม้ แล้วเล่นสวมบทเป็นพวกเขาอยู่ตามถนนก็ได้ บางทีอาจจะเถียงกันว่า ใครกันแน่ที่เป็นฮีโร่ที่เก่งกาจที่สุดในค่ำคืนนี้
แต่สำหรับพวกเราที่หลบอยู่ในโรงยิม และได้ยินเสียงการต่อสู้ครั้งนั้นกับหูตัวเองแล้ว คำตอบจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
ฉันยังอยู่ ความหวังยังอยู่ Planarcadia ก็ยังคงอยู่
รอให้สัญญาณชัดเจนก่อนนะ แล้วฉันจะเขียนหาคุณอีกครั้ง
— ███ ของคุณ
ณ Planarcadia