บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งจิ้งจอก 1
เหมือนจะเป็นผลงานที่กวีไร้นามทิ้งไว้ ในสมัยโบราณครั้นที่บทกวี ยังไม่ได้เลือนหายไปจาก Benzaitengoku โบราณ บทนี้คาดว่า น่าจะเป็นบทนำของหนึ่งในนั้น
บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งจิ้งจอก 1
สุนัขจิ้งจอกคือสัตว์ที่หลักแหลมที่สุด
พวกเขาล่วงรู้หนทางได้ครองของขวัญจากพสุธา
กำมะถันที่ขอบบ่อน้ำพุร้อน
ดินปืนในกองมูลนก
สัตว์ที่หลักแหลมที่สุดชำระล้างร่างในแอ่งโคลน
เพื่อมิให้ผิวสีแดงดุจเพลิงจุดประกายดินปืน
เพลิงจากฟ้าเผาไหม้ชายหาดไร้นาม
เรื่องนี้เพิ่งเกิดในห้วงราตรีกาลเมื่อไม่นานมานี้
พายุฝนดาวตกอุบัติขึ้นฉับพลันกลางท้องฟ้ายามราตรี
มีเพียงสุนัขจิ้งจอกเท่านั้นที่ล่วงรู้ ว่านั่นคือเศษซากของวาฬร่วงโรย
เหล่าสัตว์ผู้หลักแหลมค้นหาอยู่บนพื้นโคลนตม
พวกมันไม่ยอมพลาดอำพัน อำพันทะเล และแก้วทะเลหมู่ดาวจากเรืออับปาง
ไข่มุกมิใช่สิ่งแปลกตาในที่แห่งนี้
หอยกาบยักษ์อ้าปากยาวเหยียด
แลนทาไนด์และแอกทิไนด์เร้นอยู่ในเปลือกนอกของมัน
หม้อดินใบเขื่อง กำลังบ่มเพาะมนตราแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ
หยาดน้ำตาในโลกหล้ามากมายเกินจะนับ
สิ่งที่ขาดแคลนคือความมั่งคั่งที่แท้จริง
ในวันคืนที่ไร้แสงจันทร์ส่อง
ท้องฟ้าพร่างดาว จะสะท้อนเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเหล่าจิ้งจอก