ยุคแห่งคราบไขลอยล่อง
ดูเหมือนจะเป็นผลงาน ที่กวีไร้นามได้ทิ้งเอาไว้ ในช่วงสมัยโบราณเมื่อครั้งที่บทกวี ยังไม่ได้เลือนหายไปจาก Benzaitengoku โบราณ บทนี้คาดว่าน่าจะเป็นอารัมภบท
ยุคแห่งคราบไขลอยล่อง
ในยุคสมัยที่ธรรมชาติร่อนเร่ราวคราบไขลอยล่อง
แม้ว่าฟากฟ้าสูงส่งที่มืดมิด ก็มิเคยมีนามของมัน
วาฬยักษ์ผู้โบราณยิ่งกว่าทวยเทพ
เกยตื้นบนหาดทรายแห่งผืนดารา
มีพฤกษางอกงามตามแห่งนั้น
มนุษย์คือผืนดินใหญ่
คือโคลนตมที่สั่นไหว
กำเนิดจากลิ่มเลือดโสโครกและมัวหมอง
เงยหน้าชมความบริสุทธิ์ไร้มลทินของหิมะสีขาว
เราจึงเสาะหาคันฉ่องและเครื่องประทินโฉม
เครื่องสำอาง อาภรณ์หรู อัญมณีประดับ และวิกผม
ในยุคสมัยที่ธรรมชาติร่อนเร่ราวคราบไขลอยล่อง
พวกเราส่องแสงไฟที่ลวงหลอก ลงบนผืนพสุธาไร้ชีวิน
ประดับหนองน้ำแห่งต้นอ้อที่เสื่อมโทรม ให้แลดูราวฟากฟ้าพราวแสงหิ่งห้อย
ยุคแห่งคราบไขลอยล่อง
ประวัติศาสตร์ได้ผุพังลง
ยุคแห่งคราบไขลอยล่อง
ถ้อยคำที่สุดวิจิตรบรรจง
ยังมิได้เปล่งออกมาจากวาจาแห่งเรา