บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งกบ 1
เหมือนจะเป็นผลงานที่กวีไร้นามทิ้งไว้ ในสมัยโบราณครั้นที่บทกวี ยังไม่ได้เลือนหายไปจาก Benzaitengoku โบราณ บทนี้คาดว่า น่าจะเป็นบทนำของหนึ่งในนั้น
บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งกบ 1
ในอดีตกาล กบไม่จำเป็นต้องร้องร่ำยามราตรี
เสียงประสานของพวกมัน ไม่ได้เซ็งแซ่น่ารำคาญเช่นทุกวันนี้
บึงน้ำในตอนนั้น เพิ่งจะแตกหน่อของต้นอ้อขึ้นมา
ยังไม่มีลูกปลา ตัวหนอน และกุ้งตัวจิ๋ว
กบนั่งรอเหยื่ออยู่ในเวิ้งน้ำใสกระจ่าง
ล่องเรือแคนูไปข้างหน้าไม่รู้เหนื่อย
บรรดาปลาใบเรือ ปลากระโทงดาบที่งดงาม รวมถึงปลาทูน่า
ทั้งหมดกำลังค่อยๆ ย่อยสลายภายใต้แสงสุริยา
ละลายกลายเป็นรสชาติอันโอชาในน้ำซุปชั้นดี
จนวันหนึ่ง บรรดากบเริ่มเกิดข้อกังขา
ทั้งๆ ที่มีอาหารมากมายอยู่ในโลกา
ทำไมพวกเขาต้องฝืนกินเนื้อตากแห้ง ที่ปู่ย่าตายายสั่งสอนกันมา
เครื่องสักการะจมลงในตะกอนดิน
พวกเขาขอพรต่อต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ในหนองน้ำ ให้บันดาลอาหารโอชามาให้
อาหารนี้ต้องอ่อนนุ่มจนละลายในปากได้
อาหารนี้ต้องสดใหม่ไร้ใดเปรียบ
ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์จึงแผ่พื้นดินให้เรียบเป็นหน้ากลอง
เอาดวงดารามาสะท้อนในเส้นเกศาของสายน้ำ
สรรสร้างลูกปลา ตัวหนอน และกุ้งจิ๋ว
กาลเวลาล่วงเลยไปเช่นนี้
บรรดากบที่ใช้ชีวิตเร็วรี่ ต่างสุขกายสบายใจในทุกวัน
เพียงแต่พวกเขาเริ่มคุ้นกับตะกอนดิน
ทั้งซุ่มรอตะครุบเหยื่ออยู่ในความมืดมิด
ชุมนุมอึงอลในยามค่ำคืนของฤดูใบไม้ผลิ
จนแม้แต่สิ่งมีชีวิตแบบเดียวกับพวกเขา
ยังดูแคลนด้วยสายตาเย้ยหยัน