ข้อความหนึ่งหน้า: Phainon
ทะเลหมู่ดาวจากในความทรงจำ พร้อมคำอวยพรที่ส่งมากับของขวัญ... ของเหลวร้อนระอุที่ยากจะบรรยาย ได้แผ่กระจายมาจากปลายนิ้วของคุณ
ข้อความหนึ่งหน้า: Phainon
ถึง ผู้บุกเบิก คู่หูของฉัน:
"เคยมีวีรชนผู้เผาผลาญเลือดเนื้อ หลอมดาบยาวฟันเฉือนความมืดมิด"
ในทุ่งข้าวสาลีของ Elysiae แม่ร้องเพลงกล่อมเด็กให้ฉันที่เป็นเด็กน้อยฟัง โดยมีท่อนหนึ่งบอกว่า
วีรชนผู้นั้นไม่ได้สิ้นชีพเช่นนี้ สักวันหนึ่งจะต้องกลับมาอยู่เคียงข้างพวกเรา
และฉันเชื่อมั่นในเรื่องนี้อย่างที่สุด
แต่เมื่อฟางข้าวสาลีถูกไฟผลาญจนหมดสิ้น เขาก็ยังไม่มา
เมื่อคลื่นทมิฬกลืนกินโลกทั้งใบ เขาก็ยังไม่ปรากฏ
ฉันเฝ้ารอคอย เฝ้าวิงวอนนับครั้งไม่ถ้วน
แต่เข็มนาฬิกาที่เปรอะโลหิตสีทอง ก็หวนกลับสู่จุดเริ่มต้นครั้งแล้วครั้งเล่า... พรุ่งนี้ยังคงเอื้อมไปไม่ถึง
เมื่อรุ่งอรุณร่วงหล่นสู่ผืนดิน ผู้ที่คอยชี้นำทางข้างหน้าให้ฉัน ก็คือเธอ/นาย
ผู้ที่ช่วยแบกรับเชื้อไฟนับหมื่นพันแทนฉัน ก็คือเธอ/นาย
ผู้ที่ช่วยไถ่ถอนฉันออกจากนรก ที่สร้างขึ้นจากกองกระดูกแห้งเกรียม
และขีดเขียนวันพรุ่งนี้ของ Amphoreus ขึ้นใหม่ ก็คือเธอ/นาย
วีรชนที่ฉันเฝ้ารอคอยมาตลอด... ก็คือเธอ/นาย
ก็เหมือนกับที่เธอ/นายบอกไว้ว่า ฉันก็สามารถกลายเป็นวีรชนในใจ
ที่จะบุกเบิกโชคชะตาของตัวเอง เช่นเดียวกับเธอ/นายได้เหมือนกัน
ช่วยรับสิ่งประดิษฐ์ที่สร้างขึ้นพร้อมกับ "เบิกอรุณ" ชิ้นนี้ไปสิ มันเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า พวกเราเคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกัน
ก้อนเหล็กหลอมไร้นาม ชุบขึ้นมาจากความเจ็บปวดทุกข์ทน เวียนวนผ่านกาลเวลาหลายสิบล้านปี
จนในที่สุด ก็ก่อเป็นรูปร่างท่ามกลางสายตาของเธอ/นาย
ขอให้มันมอบความกล้าที่จะเชื่อว่า แสงอรุณจะต้องมาเยือนในท้ายที่สุดแก่เธอ/นาย
วีรชนของฉัน
Phainon