วิหคทะยาน แหงนมองอสูร
ในสงครามตก "ความโลภ" คนที่ติดสองอันดับแรก ที่เดินเยอะที่สุดคือ Sunday ที่คอยสนับสนุนรอบด้าน และนักแสดงที่คอยวิ่งไล่ตาม บันทึกเรื่องราวของ Sunday ไปทั่ว
วิหคทะยาน แหงนมองอสูร
บทละครเวทีที่เหล่านักแสดงแต่งต่อๆ กันมา ได้บรรยายถึงแง่มุมหนึ่งของสงครามตกปลาล่าความโลภ จากมุมมองที่แตกต่างกัน หลังจากจบการแสดงต่อสาธารณะ ผู้แต่งที่ได้ยอดขายตั๋วน้อยที่สุด จะต้องรับผิดชอบหน้าที่ไล่ล่า และทวงต้นฉบับจากหัวหน้าคณะนักแสดง ในช่วงหนึ่งปีข้างหน้า
บรรยาย: เมื่ออสูรโบราณตื่นขึ้น ฟ้าดินก็มืดสลัว ไร้ซึ่งแสงตะวันจันทรา ผู้คนจมดิ่งสู่ปลักโคลนแห่งความมืด
บรรยาย: Sunday จำแลงกายเป็นฝูงอีกา บินข้ามผ่านยามกลางคืนอันมืดมิด เพื่อลาดตระเวนไปทั่วทุกสารทิศ
เปิดม่าน: ร่างจำแลงของ Sunday หยุดอยู่หน้าสถานีเพอร์ดิโด โดยมีลูกสมุนของความโลภไล่ตามมาติดๆ
บรรยาย: เขาหยุดอยู่ ณ โลกมนุษย์ โดยไม่หวาดกลัวต่อวิญญาณร้ายที่ตามรังควาน
ลูกสมุนของความโลภ: เจ้านกน้อยเจ้าเล่ห์ แกไม่มีที่ให้หนีแล้ว
ฉันจะเอาร่างจ้ำม่ำของแก มาเติมกระเพาะที่ว่างเปล่าของฉันให้เต็ม!
Sunday: เจ้าอสูรโง่เขลาที่รู้จักแต่กิน อย่าเพิ่งดีใจไป
ฉันขอเตือนว่า อย่ามัวเหม่อเวลาข้ามถนนจะดีกว่านะ
รถไฟมังกรพุ่งทะยานแล่นมาเร็วมาก ลูกสมุนของความโลภกลายเป็นภาพฉายแบนๆ รถไฟมังกรพุ่งทะยานแล่นลงจากเวทีไปด้วยความเร็วสูง
เปลี่ยนฉาก: ร่างจำแลงของ Sunday ลอยอยู่ข้างๆ เหล่าผู้วิงวอน
ผู้บรรยาย: เขาลาดตระเวนไปทั่วสนามรบ เพื่อตีระฆังส่งวิญญาณให้ศัตรู
Silver Wolf: ฉันเตรียมระเบิดลูกบิ๊กเบิ้มไว้ให้อสูรโบราณแล้ว รับรองว่ากระเพาะของมันต้องปั่นป่วนแน่!
Sunday: ถ้าอย่างนั้น ฉันจะคาบอีสเตอร์เอ้กของแฮ็กเกอร์ไป ให้ความโลภได้กินยาก่อนอาหารแบบตรงเวลาเอง
Ashveil: ฉันง้างธนูเล็งไปที่ดวงตาของเจ้าอสูรร้ายแล้ว รับรองว่ามันได้ร้องโหยหวนแน่!
Sunday: ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเป็นศูนย์เล็งให้ Galaxy Ranger เพื่อให้ศรแห่งล่าสังหารพุ่งเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
Sparxie: Oroboros จอมตะกละกัดสายเน็ตขาดซะแล้วสิ แบบนี้แฟนคลับต้องลงแดงแน่เลย!
Sunday: ถ้าอย่างนั้น ฉันจะแปลงกายเป็นผู้ส่งสารของสตรีมเมอร์ เพื่อส่งสัญญาณไลฟ์สตรีมให้คนเขลา
เปลี่ยนฉาก: ร่างจำแลงของ Sunday เดินผ่านไปมา ท่ามกลางผู้ประสบภัยใน Planarcadia
บรรยาย: เขาเดินอยู่บนโลกมนุษย์ เพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความหวัง
Sunday: เหล่าผู้หวาดกลัวต่อภยันตรายเอ๋ย ขอให้พวกคุณจงงอกจะงอยปากแหลมคม เพื่อให้หลุดพ้นจากความทรมาน
เหล่าผู้ที่สิ้นหวังเพราะภัยพิบัติเอ๋ย ขอให้พวกคุณจงงอกขนนก เพื่อโบยบินไปตามสายลม
พวกเรามารวมตัวกัน เพราะเชื่อมั่นว่าราตรียาวนานย่อมมีวันสิ้นสุด และทิวากาลจะต้องมาถึง
ก่อนจะถึงตอนนั้น ฉันจะแบกรับความวิตกกังวล และความร้อนใจของพวกคุณเอาไว้เอง แม้ว่าปีกสองข้างของฉัน จะเกิดมาเล็กจ้อยก็ตาม
เปลี่ยนฉาก: Sunday ยืนอยู่กลางเวที หันหน้าเข้าหาทุกคน
Sunday: ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงกลายเป็นดวงตาของพวกคุณ
ปิดม่าน