Nihilux: บทโหมโรงแห่งการพเนจร
บทละครเวทีที่เหล่านักแสดงแต่งต่อๆ กันมา ได้บรรยายถึงแง่มุมหนึ่ง ของสงครามตกความโลภ จากมุมมองที่แตกต่างกัน นี่คือส่วนเกริ่นนำของบทละคร ที่มีคนคุยโวว่า หัวหน้าคณะละครเขียนเองกับมือ
Nihilux: บทโหมโรงแห่งการพเนจร
บทละครเวทีที่เหล่านักแสดงแต่งต่อๆ กันมา ได้บรรยายถึงแง่มุมหนึ่งของสงครามตกปลาล่าความโลภ จากมุมมองที่แตกต่างกัน หลังจากจบการแสดงต่อสาธารณะ ผู้แต่งที่ได้ยอดขายตั๋วน้อยที่สุด จะต้องรับผิดชอบหน้าที่ไล่ล่า และทวงต้นฉบับจากหัวหน้าคณะนักแสดง ในช่วงหนึ่งปีข้างหน้า
ความโลภนำฝูงอสูรโบราณเข้ามา หัวหน้าคณะนักแสดง Nihilux ถือคันเบ็ดเผชิญหน้ากับพวกมัน
นักแสดงโศกสามคนเดินขึ้นมาบนเวที
นักแสดง A: ธารดาราสีเขียวซีดเซียว ไหลรินมาจากขอบฟ้า
เรือพาเหรดร้องร่าเต้นรำ กลับแล่นทวนกระแสน้ำเสียอย่างนั้น
การเดินทางในอดีต กลายเป็นเพียงความเพ้อฝันอันแสนไกล
แต่ฉากสำคัญในวันนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
เหล่านักแสดงก็เคยเป็นพยาน ต่อการดับสูญของดวงอาทิตย์มาหลายครา
แต่ไม่มีใครเคยเผชิญหน้า กับจุดเริ่มต้นแห่งความดับสูญเช่นนี้มาก่อน
นักแสดง B: แสงสว่างของแดนสุขาวดีกำลังผลัดเปลี่ยน กับกลางคืนของห้วงลึกอันมืดมิด
ทะเลแห่งความโลภอันโง่เขลา ผุดขึ้นมาจากเขตแดนที่ไม่รู้จักอย่างเงียบงัน
ทั้งท้องอืด ท้องร่วง และท้องผูกในเวลาเดียวกัน
กระเพาะและลำไส้ของจักรวาล ต้องมาพบกับศัตรูคู่อาฆาตตลอดกาลของมัน:
ปิติสุขเสื่อมสลาย ความปรารถนาไม่อาจควบคุมได้อีก
คลื่นยักษ์ที่กลืนกินทุกสิ่ง กำลังส่งเสียงคำรามหิวโหย
นักแสดง C: ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง และครั้งที่สาม
พายุดวงดาวอันบ้าคลั่ง พัดทำลายใบเรือเล็กๆ ของเรือพาเหรด
เนื้ออสูรเน่าเปื่อย กลายเป็นจ้าวแห่งคลื่นยักษ์ ที่บดบังแสงอาทิตย์
หน้ากากของนักแสดง ไม่อาจปกปิดเสียงถอนหายใจ จากก้นบึ้งหัวใจของเราได้
Nihilux หันกลับมากะทันหัน
Nihilux: เลิกถอนหายใจได้แล้ว ถ้าอยากจะไว้อาลัยให้โชคชะตาของตัวเอง งั้นคงต้องรออีกหลายยุคอำพันเลยมั้ง?
นักแสดง C: หัวหน้าคณะ ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะบ่นหรอกนะ
แต่อสูรโบราณตัวนี้มันรู้จักแต่กิน ไม่รู้จักย่อย ความโลภอันมืดมิดช่างน่ากลัวจริงๆ
ต่อให้พวกเราถูกเทพเจ้าตนอื่นกลืนไป ก็ยังร้องรำทำเพลงอยู่ในท้องของพวกเขาได้บ้าง
แต่ถ้าถูกความโลภกลืนกินเข้าไป คงต้องวิญญาณหลุดลอย ร้องครวญครางเจ็บปวดแน่ๆ!
Nihilux: นี่ นักแสดงทั้งหลาย ฉันไม่ได้จะให้พวกเธอไปเป็นด่านหน้าสักหน่อย วันนี้พวกเรามีผู้ช่วยมือฉมังมากมาย พวกเธอแค่ดึงใบเรือให้ตึง อย่าให้เรือสตาร์ฟรอสเตอร์หลงทิศก็พอ!
Nihilux เหวี่ยงคันเบ็ด ล่อให้ความโลภหมุนวนอยู่บนเวที
Nihilux: ถ้าบอกว่ามีเทพเจ้าตนหนึ่งทำหัวของตัวเองหาย
เธอคงต้องหัวเราะลั่น บอกว่าเจ้านี่มันโง่เง่าสิ้นดี
แต่ลองดูนี่ดีๆ สิ:
คนที่อยู่ตรงนี้ ก็คือคนโง่คนนั้นเอง
พเนจรมานับสิบล้านปี แต่กลับไม่รู้ว่าหัวที่ถูกกัดขาดไปอยู่ที่ไหน
อะไรนะ? บอกว่าหัวของฉันก็ยังตั้งอยู่บนบ่างั้นเหรอ?
ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าวิญญาณไม่มีหัว
แล้วจะพูดได้ยังไงล่ะ?
"ปิดม่าน เสียงหวูดรถไฟดังขึ้น"