บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งลิง 11
ดูเหมือนจะเป็นผลงานที่กวีไร้นาม ได้ทิ้งเอาไว้ ในช่วงสมัยโบราณเมื่อครั้งที่บทกวี ยังไม่ได้เลือนหายไปจาก Benzaitengoku โบราณ บทนี้คาดว่าน่าจะเป็นบทที่ 11 ของหนึ่งในนั้น
บันทึกคราบไขลอยล่อง: บทแห่งลิง 11
กาลครั้งหนึ่ง นานแสนนานจนไม่อาจล่วงรู้
ฝูงวานรสูญสิ้นราชาผู้นำที่มีอยู่
พวกมันเรียนรู้การตีความปัญญาแห่งจันทรา
เคี่ยวยางมะตอยจนกลายเป็นน้ำเชื่อม
ยางมะตอยคือเงามืด
ประหนึ่งคำสาปแช่ง ประหนึ่งปาฏิหาริย์แห่งเงินทอง
วานรผู้หัวเราะน้ำตาไหลนอง
ได้เรียนรู้เล่ห์แห่งการปั้นน้ำให้เป็นตัว
ข้าจักให้เจ้าเป็นเทพเจ้าหนึ่งนาที
เงามืดและแสงจันทร์กระซิบกระซาบพร้อมกัน
สรรพสัตว์ลิงโลดด้วยความปรีดา
ใครเล่าจะคาดถึง โลกาวินาศใกล้คืบคลานเข้าหา
โอ้ ไม่นะ
วานรชราชะงักฝีเท้า ร้องอุทานตกตะลึง
จันทราบนท้องนภา ปรากฏรอยปริแตกออกมา
เป็นนิมิตตรงตามคำทำนายแต่โบราณ
โลกาวินาศอยู่เพียงเอื้อม
จันทราแตกสลาย
มวลพฤกษายังคงนิ่งงัน
หากแต่วานรมิอาจป่ายปีนได้อีกต่อไป