นิทานจากดวงจันทร์
เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับดวงจันทร์ที่ท้ายเรือกอนโดลา
นิทานจากดวงจันทร์
ดวงจันทร์ลอยขึ้นเหนือท้ายเรือ ราวกับเคียวหินทื่อๆ
หัวหน้าคณะละครเวทนาตัวเอง จึงเอ่ยกับมันว่า:
"คุณผู้เหนื่อยล้า ยังเกี่ยวข้าวสาลีบนท้องฟ้าไหวอีกเหรอ?"
"สู้มาเป็นต้นหนให้ฉันเถอะ แค่ช่วยดูข้างหลังตอนถอยเรือก็พอ"
แสงสุกสกาวของจันทร์เสี้ยว จึงถูกเธอเชื้อเชิญมาเช่นนี้
และตั้งแต่นั้นมา ก็คอยเฝ้ามองเส้นทางเดินเรือของเหล่านักแสดง
ดวงจันทร์มาเยือนโลกมนุษย์ แข็งทื่อราวกับก้อนชีส
ทะเลหมู่ดาวไม่มีสายลมชื้นแฉะ สุญญากาศอันเงียบสงบ ทำให้มันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
"แปลกจัง" หัวหน้าคณะละครเกาหัว
"เวลาออกแรงทำงานตามดวงอาทิตย์ ไม่ใช่ว่าก็กำลังล่องลอย อยู่ในสุญญากาศเหมือนกันหรอกเหรอ?"
"ทำไมงานที่สบายกว่า ดันทำให้อึดอัดกว่าเดิมล่ะ?"
"ที่บอกว่าฉันออกแรงทำงานตามดวงอาทิตย์ นั่นมันก็แค่ความเห็นส่วนตัวของเธอ"
"ในสายตาเธอ ฉันถูกดาวเคราะห์ดึงดูด ให้เคลื่อนที่รอบดาวฤกษ์..."
"แต่ถ้ามองจากพื้นดิน ฉันก็เป็นวัตถุเทห์ฟ้าที่มีอิสรภาพ"
"ตัวฉันตระเวนไปอย่างไร้จุดหมาย ท่ามกลางเกลียวคลื่นรวงข้าวแห่งกาแล็กซี เพื่อจับดาวตกที่วิ่งซุกซนเหล่านั้น"
"ให้หวนคืนสู่บ้านเกิด ที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยความโรแมนติก"
"...ฉันเคยนิยามงานของตัวเองไว้แบบนี้ ตอนนี้ฉันแก่ชราลงมากแล้ว"
"แต่การเป็นต้นหนผู้คอยระวังหลัง มันหมายความว่ายังไงกันแน่"
"ฉันยังต้องค่อยๆ ตัดสินใจด้วยตัวเองอยู่ดี"
ดวงจันทร์ไม่มีแสงอรุณของตัวเอง
ราชาผู้แก่ชราและโดดเดี่ยว พึมพำอยู่หลังเวที
เรือพาเหรดแล่นผ่านเนินเขาแห่งแล้วแห่งเล่า ทิ้งดอกไม้ไว้ และนำพาไข่มุกไป
"สักวันหนึ่ง ฉันจะตัดสินใจเองว่า จะเป็นแค่ผู้สัญจร หรือเป็นสมาชิกของคณะละคร"
บางทีมันอาจจะให้คำตอบแล้ว หรืออาจจะยัง แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม...
แสงดาวที่ดับสูญ ก็ยังคงมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ