เปิดกิจการตามแต่โอกาส สันนิษฐานอย่างฮาร์ดคอร์ อาศัยสัญชาตญาณล้วนๆ แต่กลับไขคดีพิศวงได้บ่อยครั้ง มีลิงเป็นผู้ช่วย จิตใจจดจ่อรอวันเกษียณ เขาคือนักสืบผู้นอนหลับในตู้แช่แข็ง และเฝ้ารอเพียงให้ใครสักคนมาติดกับ ใต้จันทร์มายา ปีศาจร้ายโหยหวน เกมการไล่ล่าของเขาจะปิดฉากลงอย่างไร?

Ashveil

ล่าสังหาร

สายฟ้า

Lv.1/20

116

ATK

105

DEF

ความเร็ว

106

ยั่วยุ

Add to Planner

โจมตีปกติ

Lv.1Talons: Inculcate Decorum

โจมตีเดี่ยว | Energy Gen 20 | Break 30

สร้าง DMG สายฟ้าเท่ากับ 50% ของ ATK ของ Ashveil แก่ศัตรูที่กำหนดหนึ่งตัว

สกิลต่อสู้

Lv.1Flog: Smite Evil

โจมตีเดี่ยว | Energy Gen 30 | Break 60

ทำให้ศัตรูที่กำหนดหนึ่งตัวกลายเป็น "เหยื่อล่อ" และสร้าง DMG สายฟ้าเท่ากับ 100% ของ ATK ของ Ashveil แก่ตัวดังกล่าว หากเป้าหมายนี้เป็น "เหยื่อล่อ" อยู่แล้ว จะสร้าง DMG สายฟ้าเท่ากับ 50% ของ ATK ของ Ashveil แก่ตัวดังกล่าวเพิ่มอีก พร้อมทั้งฟื้นฟูแต้มสกิลต่อสู้ 1 แต้ม เมื่อบนสนามมี "เหยื่อล่อ" ศัตรูทั้งหมดจะมี DEF ลดลง 20%
ทั้งนี้ เมื่อบนสนามไม่มี "เหยื่อล่อ" Ashveil จะทำให้ศัตรูในสนามหนึ่งตัวที่มี HP ต่ำที่สุดในปัจจุบัน กลายเป็น "เหยื่อล่อ" ทันที ซึ่งสถานะ "เหยื่อล่อ" จะมีผลกับเป้าหมายล่าสุดที่มอบให้เท่านั้น

ท่าไม้ตาย

Lv.1Banquet: Insatiable Appetite

โจมตีเดี่ยว | ใช้พลังงาน 150 / Gen 5 | Break 90

ทำให้ศัตรูที่กำหนดหนึ่งตัว กลายเป็น "เหยื่อล่อ" และสร้าง DMG สายฟ้าเท่ากับ 200% ของ ATK ของ Ashveil แก่ตัวดังกล่าว จากนั้นจะปล่อยการ โจมตีต่อเนื่อง แบบเสริมพลังของพรสวรรค์ 1 ครั้งแก่ "เหยื่อล่อ" ทันที นอกจากนี้ Ashveil จะได้รับการชาร์จพลัง 3 หน่วย
ทั้งนี้ โจมตีต่อเนื่อง แบบเสริมพลังของพรสวรรค์ จะไม่ใช้หน่วยชาร์จพลัง เมื่อมี "ตะกละตะกลาม" มากกว่าหรือเท่ากับ 4 ชั้น จะใช้ "ตะกละตะกลาม" ทั้งหมด 4 ชั้น เพื่อสร้าง DMG สายฟ้าเท่ากับ 100% ของ ATK ของ Ashveil เพิ่มเติม 1 ครั้ง และหากระหว่างการ โจมตีต่อเนื่อง ครั้งนี้ ได้ทำการโจมตีเป้าหมายถึงตาย ก็จะสร้าง DMG แก่ "เหยื่อล่อ" ใหม่ต่อไป จนกว่า "ตะกละตะกลาม" จะเหลือน้อยกว่า 4 ชั้น หากศัตรูเป้าหมายทั้งหมดในสนามปัจจุบัน ต่างถูกโจมตีถึงตาย การ โจมตีต่อเนื่อง แบบเสริมพลังของพรสวรรค์จะสิ้นสุดทันที

พรสวรรค์

Lv.1Rancor: Enmity Reprisal

โจมตีเดี่ยว | Energy Gen 5 | Break 15

Ashveil จะมีหน่วยชาร์จพลังเริ่มต้น 2 หน่วย โดยมีหน่วยชาร์จพลังได้สูงสุด 3 หน่วย หลังจากที่ "เหยื่อล่อ" ถูกเป้าหมายอื่นในฝ่ายเราโจมตี Ashveil จะฟื้นฟูพลังงานคงที่ 8 หน่วย จากนั้นจะใช้หน่วยชาร์จพลัง 1 หน่วย เพื่อ โจมตีต่อเนื่อง ใส่ "เหยื่อล่อ" ซึ่งจะสร้าง DMG สายฟ้าเท่ากับ 100% ของ ATK ของ Ashveil จากนั้นจะได้รับ "ตะกละตะกลาม" 2 ชั้น ซึ่งซ้อนทับได้สูงสุด 12 ชั้น

เทคนิค

Lv.1Devour: O Loathsome Hand

สกัดกั้น

หลังจากใช้เทคนิค จะทำให้ศัตรูที่อยู่ในพื้นที่ที่กำหนด ติดสถานะงงงัน 10 วินาที โดยศัตรูที่อยู่ในสถานะงงงัน จะไม่โจมตีเป้าหมายฝ่ายเราก่อน
หากโจมตีศัตรูที่ติดสถานะงงงัน และเข้าสู่การต่อสู้ จะสร้าง DMG สายฟ้า 100% ของ ATK ของ Ashveil แก่ศัตรูทั้งหมด และทำให้ Ashveil ได้รับการชาร์จพลัง 1 หน่วย

5,000

ฝ่าย

Planarcadia

รายละเอียดตัวละคร

เปิดกิจการตามแต่โอกาส สันนิษฐานอย่างฮาร์ดคอร์ อาศัยสัญชาตญาณล้วนๆ แต่กลับไขคดีพิศวงได้บ่อยครั้ง
มีลิงเป็นผู้ช่วย จิตใจจดจ่อรอวันเกษียณ เขาคือนักสืบผู้นอนหลับในตู้แช่แข็ง และเฝ้ารอเพียงให้ใครสักคนมาติดกับ
ใต้จันทร์มายา ปีศาจร้ายโหยหวน เกมการไล่ล่าของเขาจะปิดฉากลงอย่างไร?

เรื่องราวของตัวละคร 1

ปลดล็อกเมื่อตัวละครถึง Lv.20

ชุดเรื่องเล่านักสืบสายสัตว์ร้าย (1)

"ขอมอบหนังสือเล่มนี้แด่เพื่อนของฉัน คุณ Ashveil เขาไม่ถนัดด้านวรรณศิลป์เท่าไหร่ ดังนั้นในเรื่องการเขียน ฉันยินดีที่จะทำหน้าที่เป็น 'ผู้บรรยาย' ของเขาต่อไป"

ในสายตาของคนนอก เพื่อนของฉันเป็นบุคคลที่แปลกประหลาดยิ่ง ยกตัวอย่างเช่น:
1. นาฬิกาพกของเขาช้ากว่าเวลาปกติเสมอ แต่กลับไม่อยากเปลี่ยนใหม่①
2. ละเมอบ่อยมาก②
3. ชอบนอนในตู้แช่แข็ง③
4. ชอบพูดจาหยาบคาย ตอนคนอื่นกำลังเขียนบทความ ถึงขั้นแย่งปากกาขนนกไป เหมือนอย่างตอนนี้
...
เพราะความแตกต่างไม่เหมือนใครเช่นนี้ บวกกับที่เพื่อนของฉัน ไม่เข้าใจเรื่องการสันนิษฐานเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นเพื่อที่จะเป็นนักสืบที่ดี เพื่อนของฉันจึงได้พยายามทำสิ่งต่างๆ ต่อไปนี้:

วันจันทร์: ขนคู่มือการสันนิษฐานกองโต กลับมาอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วนเป็นเวลาห้านาที
วันอังคาร: ออกไปซื้อเครื่องแต่งกายสำหรับปลอมตัว แต่เพราะฉูดฉาดเกินไป จึงใช้ได้ไม่กี่ครั้ง
วันพุธ: แต่งตัวเป็นสุภาพบุรุษ แล้วปะปนเข้าไปในงานเลี้ยงชนชั้นสูง แต่เพราะมารยาทในการทานอาหารไม่ดีพอ จึงถูกไล่ออกไปอย่างน่าอับอาย
วันพฤหัสบดี: ใช้เวลาทั้งบ่าย แต่งตัวเป็นหญิงชราที่ดูเป็นมิตร แต่ขณะกำลังสอบถามข้อมูล กลับถูกแจ้งความ เพราะหลุดเสียงผู้ชายออกมา
วันศุกร์: เขาหาลูกค้าได้หนึ่งราย ดูเหมือนอาชีพนักสืบ จะพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น
วันเสาร์: นอนหลับทั้งวัน โดยใช้คู่มือการสันนิษฐานเป็นหมอน
วันอาทิตย์: หยุด
วันจันทร์: ไม่มีลูกค้า หยุดต่อ
ความพยายามครั้งนี้ จบลงด้วยความล้มเหลวเป็นระยะๆ
...

ปัจจุบันคุณ Ashveil ได้กลายเป็น "ยอดนักสืบอมตะ" แห่ง Planarcadia เจ้าของสำนักงานนักสืบที่ลึกลับที่สุด ในเขตธารพิราบ และคอยโบกกล้วย เพื่อสั่งการลูกน้องผู้ภักดีของเขา
แต่เมื่อพูดถึงช่วงที่ฉันเรียกว่า "การสวมบทบาทเถื่อน" เขาก็สรุปไว้ดังนี้
"อย่าไปฟังเจ้าบรรยายพูดเพ้อเจ้อ ความจริงมันไม่ได้แย่ขนาดนั้น"
เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา เขาไม่ได้หน้าแดงหรือใจสั่นแต่อย่างใด เพียงยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ
ดูเหมือนว่าประสบการณ์ช่วงนั้น จะทำให้ทักษะการแสดงของเขา พัฒนาขึ้นจริงๆ

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงสรุปได้ว่า:
"กฎข้อแรกของนักสืบ: พยายามทำตัวเป็นนักสืบ แล้วคุณก็จะเป็นนักสืบตัวจริงในไม่ช้า"

(ตามคำขอของเพื่อนฉัน ขอหมายเหตุไว้ดังนี้:
① คุณ Ashveil ไม่ใช่คนซื่อบื้อที่ไม่รู้วิธีตั้งเวลา
② การนอนละเมอของคุณ Ashveil ไม่ใช่เรื่องตลก
③ คุณ Ashveil เป็นมนุษย์ ไม่ใช่หมีที่กำลังจำศีล)

เรื่องราวของตัวละคร 2

ปลดล็อกเมื่อตัวละครถึง Lv.40

ชุดเรื่องเล่านักสืบสายสัตว์ร้าย (3)

นักสืบผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้โดดเดี่ยว ดูได้จากภาพหมู่ของสมาชิกในสำนักงาน: พวกลิงยิ้มกว้างและรุมล้อมนักสืบ (แถวที่สอง คนที่สามจากซ้าย) ไว้ตรงกลาง
นักสืบมองมาที่กล้อง ด้วยสีหน้าที่ทั้งมีความสุข และสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน เหมือนกับตอนที่เขาเห็นใบแจ้งหนี้ เหมือนกับตอนที่เขา ควักกระเป๋ามาจ่ายค่ากล้วย และเหมือนกับตอนที่ ถูกตัดน้ำตัดไฟช่วงสิ้นเดือน

เขาห่วงใยผองเพื่อนสุดหัวใจ เพราะการย้อนวิวัฒนาการที่รุนแรงขึ้น พวกมันจึงไม่สามารถคิด และพูดคุยได้อย่างลื่นไหลเหมือนฉัน
ในฐานะหัวหน้าฝูงลิง เขาต้องคอยเตือนสติพวกมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าอย่าสร้างปัญหา:
" 'เจ้านักธนู' เมืองนะไม่ใช่ห้องทดลอง ไม่ต้องตกใจกับเสียงดังหรอก เข้าใจมั้ย?"
"บานาบาน่า?"
"พลูน่ะสีเหลืองก็จริง แต่มันไม่ใช่กล้วยนะ"
"บานาบาน่า?"
"เมคคาทรอนก็กินไม่ได้เหมือนกัน 'เจ้ากวี' ฉันพูดเป็นครั้งที่สองแล้วนะ"
"..."
"นายด้วย 'เจ้านักดนตรี' เลิกขโมยกินซะที"
"ง่ำๆ!"

บางครั้ง เขาก็เล่าเรื่องราวของพวกมันให้ฉันฟังว่า "เจ้านักธนู" คอยคุ้มกันเพื่อนร่วมทีมอย่างไร เสียแขนสองข้างในสนามรบอย่างไร "เจ้ากวี" ที่กลายเป็นใบ้ แต่ก่อนเคยมีวาทศิลป์ชั้นเลิศมากแค่ไหน "เจ้านักดนตรี" เคยโบกค้อนยักษ์สูงเท่าตัวคน และต่อสู้เข่นฆ่า จนกลายเป็นเส้นทางโลหิตอย่างไร...

ตามที่คุณ Ashveil ว่าไว้ก็คือ "จ่าฝูง" มีหน้าที่ช่วยเหลือเพื่อนในฝูงทุกตัว บรรดาเพื่อนๆ ที่ไม่สามารถเลี้ยงชีพได้ เขาก็ได้จัดแจงให้ไปพักฟื้น ในระบบดวงดาวที่เหมาะสมอย่างดี
ด้วยความช่วยเหลือจากทุกคน สำนักงานจึงสามารถทำคดีพิศวงต่างๆ ที่คุณ Pearl มอบหมายให้สำเร็จได้ในช่วงปีที่ผ่านมา... ส่วนข้อบกพร่องเล็กน้อย อย่างปฏิบัติการล่อจับ สืบสวนด้วยความรุนแรงอะไรทำนองนั้น ก็ถือเป็นอีกเรื่องหนึ่งละนะ

ในบรรดาคดีทั้งหมด คดีที่เขาจดจำได้แม่นยำที่สุดคือ คดีฆาตกรรมแก้แค้นระหว่างแก๊งที่เกิดขึ้นในธารพิราบ
เพื่อไล่ล่าคู่แค้นเมื่อ 15 ปีก่อน ชายคนนั้นต้องสละทั้งเพื่อน ครอบครัว และลูกของตนไป... แต่ในตอนท้าย ของการแก้แค้นที่ล้มเหลวครั้งนั้น สิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงเงาสะท้อนของดวงจันทร์ ที่ถูกอาบย้อมไปด้วยเลือด

หลังจากปิดคดี นักสืบผู้ยิ่งใหญ่ก็เตร็ดเตร่ อยู่ริมแม่น้ำเป็นเวลานาน
เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองด้วยรึเปล่า?
ไม่มีใครรู้เลยว่าในบางช่วงเวลา จู่ๆ นักสืบผู้นี้ ก็จะกลายเป็นคนมืดมน และคาดเดาไม่ได้ราวกับวังวน

โชคดีที่เขายังต้องไปหาเงินค่ากล้วยทุกวัน และยังมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อีกมากมาย ที่ช่วยบรรเทาความโดดเดี่ยวของเขาอยู่
"กฎนักสืบข้อที่สอง: เห็นคุณค่าเพื่อนร่วมงานของคุณ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นลิงฝูงหนึ่งก็ตาม"

เรื่องราวของตัวละคร 3

ปลดล็อกเมื่อตัวละครถึง Lv.60

ชุดเรื่องเล่านักสืบสายสัตว์ร้าย (8)

โรคประหลาดของคุณ Ashveil บางครั้งก็กำเริบอย่างรุนแรง
เขาให้ทุกคนออกไปข้างนอก พวกเราได้ยินเสียงตู้แช่แข็งสั่นสะเทือนรุนแรง ตามมาด้วยเสียงกัดแทะ เสียงหอนที่สะกดกลั้นไว้ และเงามืดอันน่าสยดสยอง ที่สะท้อนอยู่บนม่านบังตา
หลังจากสงบลง เขาจะคลานออกจากตู้แช่แข็ง พร้อมกับร่างกายที่เหนื่อยล้า จากนั้นก็ปัดคราบเลือดและเหงื่อ ที่เกาะตัวเป็นน้ำแข็งออกไป แล้วเสริมความแข็งแรง ให้ตะปูที่ข้อมืออย่างระมัดระวัง
ดังนั้น เขาจึงมักล้อตัวเองว่า:
"ถ้าฉันอยู่ในนิยายสืบสวน คงได้ถูกสงสัยว่าเป็นอาชญากรแน่ๆ"

เรื่องนี้ มีสัญญาณที่น่าสงสัยมากมายจริงๆ
อย่างแรก ตามสถิติที่ไม่สมบูรณ์ของฉัน คุณ Ashveil ได้ย้ายบ้านมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว อย่างที่สอง เพื่อนเก่าบางคนกำลังตามหาเขา แต่เขาก็มักจะหลีกเลี่ยงไม่ยอมพบ
แต่ในฐานะผู้ช่วย ฉันมีหน้าที่ต้องชี้แจงความจริง ให้ผู้อ่านทุกท่านทราบ

คุณ Ashveil เป็นคนที่อาลัยอาวรณ์กับอดีต ในกระเป๋าเดินทางเก่าๆ ของเขา เก็บสิ่งของจากอดีตอันเนิ่นนานเอาไว้
กระสุนเปื้อนเลือด ที่แม้ว่าจะผ่านไปสิบยุคอำพันแล้ว เลือดที่เปื้อนอยู่บนนั้น ก็ยังมีสีสดราวกับเปลวไฟที่ลุกโชน
ลูกศรขึ้นสนิม มันถูกกัดจนหักครึ่ง แต่ยังคงสั่นระริก ราวกับจะบินไปยังที่ใดที่หนึ่ง
...
และยังมีฟองความทรงจำที่มืดมัวอันหนึ่ง ว่ากันว่า มาจากสมรภูมิโบราณ ที่ลอร์ดตนหนึ่งได้ดับสิ้นลง

ในทันทีที่สัมผัสฟองความทรงจำ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเอง ก็เคยประสบกับความฝันคล้ายๆ กันนี้มาก่อน...
เสียงคำรามดุดันของ Voidranger คำพูดพึมพำที่เย็นเยียบของสหายร่วมรบ และความหวาดกลัวอันเยือกเย็น ที่พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ

"อย่าว่อกแว่ก จ้องเป้าหมายของเราไว้" ร่างที่คุ้นเคยหันหลังให้ผองเพื่อน และกลืนโลหิตสดลงคอ
ดาวตกนับไม่ถ้วนพุ่งมาจากทุกสารทิศ แต่กลับถูกเปลวไฟแห่งทำลายล้าง เผาผลาญราวกับแมลงที่บินเข้ากองไฟ
"เราจะชนะมั้ย?"
"เสียสละไปมากขนาดนี้ มันจะมีความหมายเหรอ..."
ความสิ้นหวัง ที่น่ากลัวยิ่งกว่าความมืดมิดรอบๆ ยังวนเวียนอยู่ในใจของทุกคน

ในคืนที่โหดร้ายนั้น ชายผู้นี้ ถูกแทงทะลุด้วยคำปฏิญาณของตัวเอง
"ถ้าเราหาแสงสว่างไม่เจอ ก็ใช้ความมืดที่ลึกล้ำยิ่งกว่า กลืนกินความมืดไปซะ"
เงาแผ่ขยายออกมาจากแขนของเขา กลายเป็นบาปอันมืดมนที่ท่วมท้นสนามรบ ตัวเขาเอง และเพื่อนพ้องทุกคน... ตั้งแต่นั้นมา มันก็กลายเป็นคำสาป ที่ราวกับได้ฝังลึกเข้ากระดูก

ที่จริงแล้ว คุณ Ashveil ไม่ใช่อาชญากร แต่เป็นผู้ป่วย และโรคของเขาไม่ได้มีแค่โรคข้ออักเสบ กับอาการปวดเข่าเมื่อเจอความเย็นเท่านั้น
แต่เขาได้เขียนใบสั่งยาให้ตัวเองแต่แรกแล้ว:
"กฎข้อที่สามของนักสืบ: การเสียสละในค่ำคืนอันยาวนาน คือสิ่งที่ต้องแลกเพื่อวันพรุ่งนี้"

เรื่องราวของตัวละคร 4

ปลดล็อกเมื่อตัวละครถึง Lv.80

ชุดเรื่องเล่านักสืบสายสัตว์ร้าย (บทส่งท้าย)
เขียนมาถึงตอนนี้ ในที่สุดฉันก็นึกถึง อดีตที่กระจัดกระจายขึ้นมาได้... ในป่าฝนของ Vonwacq ก่อนที่จะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ ชื่อของคุณ Ashveil มักปรากฏอยู่ในบทสนทนา ของพวกเราบ่อยๆ

"กฎแห่งการอยู่รอด? เรามีสิ่งนี้ด้วยเหรอ?" ที่ข้างกองไฟ "เจ้านักธนู" Robin Hood เคยถามฉันแบบนี้
"แค่ลองเล่นบทฮีโร่ดู ก็จะอยู่ไม่ไกลจากการเป็นฮีโร่ตัวจริงแล้ว ...นี่คือกฎข้อแรก พวกเธอก็ทำได้แทบทั้งหมดแล้วนี่" ฉันบอก
"ไม่ใช่ว่า นายแต่งขึ้นมาเองทั้งหมดหรอกนะ?" "เจ้ากวี" ชื่อ Cole เอ่ยติดตลก
"เจ้านักดนตรี" Coria หัวเราะขณะเคี้ยวเนื้อสเต๊ก ส่วนคู่รักอย่าง Lina กับ Chris ก็กำลังร้องเพลงด้วยกัน นั่นเป็นเพลงที่พวกเขาเก็บมาจากทั่วกาแล็กซี
"เขายังบอกอีกว่า ข้อที่สอง... ทะนุถนอมเพื่อนพ้องไว้ ต่อให้พวกเขาจะเป็นพวกบ้าก็เถอะ" ฉันว่าอย่างนั้น
"แล้วหัวหน้าของเจ้าพวกบ้าล่ะ? ไม่ใช่คนบ้าในหมู่คนบ้ารึไง?"
"อยากโดนฝึกนรกอีกใช่มั้ย?"
"ปรานีกันหน่อยเถอะน่า..." Robin Hood รีบยกสองมือขึ้น "พรุ่งนี้ยังมีศึกเดือดอีกนะ"
ทั้งบริเวณเงียบลง
Cole มองไปยังท้องฟ้ามืดสนิท "ให้ฉันเขียนชีวประวัติของทุกคนมั้ยล่ะ หลังทุกอย่างจบลงแล้วน่ะ?"
"อย่าลืมใส่ประโยคนี้นะ" ฉันตบบ่าเขา "กฎแห่งการอยู่รอดข้อที่สาม: การเสียสละในค่ำคืนอันยาวนาน คือสิ่งที่ต้องแลกเพื่อวันพรุ่งนี้"
"ฉันไม่ลืมแน่ เขียนไว้ในตอนจบเป็นไง?"
"รอให้เขาคิดข้อที่สี่ออกก่อนแล้วกัน ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่น่ะนะ"
...

นั่นไม่ใช่แค่ทักษะไขคดีของนักสืบเท่านั้น แต่ยังเป็นหลักการที่เขาสอนพวกเราด้วย
ดูสิ เขาเป็นนักสืบมานานขนาดนี้ แต่ยังมีเงาของอดีตติดตัวอยู่เลย

ดังนั้น ฉันจึงจะแก้ไขหมายเหตุของตอนแรกไว้ดังนี้:
① เขาหวังอย่างจริงใจว่า เวลาในนาฬิกาพกจะเดินช้าลง เพราะคำสาบาน ที่จะแก้แค้นของเขายังไม่สำเร็จ
② เขามักจะสัมผัสกับอดีตในฝัน เพื่อจดจำเหล่าเพื่อนพ้องที่สละตน
③ การนอนในตู้แช่แข็ง ช่วยลดความเจ็บปวดในแต่ละคืนได้ เขาใช้วิธีนี้ เพื่อรอโอกาสสังหารสัตว์ร้าย

บางทีตลอดเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่เขาทำอาจเป็นเรื่องเดียวกันมาตลอด เขาตามล่าความมืดมิด ไปจนถึงลงทัณฑ์ความผิดบาป ก็เพื่อความยุติธรรมในใจ
ตอนนี้ เขายังมีชีวิตอยู่ เพราะศัตรูของเขายังไม่สิ้นลม
Ashveil คือสัตว์ร้ายที่ไม่ยอมคุกเข่าต่อชะตากรรม และวิ่งไปบนเส้นทางคับแคบ ที่จะนำไปสู่ความตาย...

"กฎแห่งการอยู่รอดข้อที่สี่: ตามรอยเวลาไล่ล่าอนาคต จนมันมากพอที่จะชดเชยอดีต"