Evanescia

หนึ่งฤดูกาลที่จันทร์มายาส่องสว่างเต็มดวง หนึ่งฤดูกาลที่ยุคสมัยเปลี่ยนผัน เด็กสาวปริศนาได้ปรากฏตัวขึ้นที่ Planarcadia อีกครั้ง!
ดอกไม้ร่วงโรยหายไปในเวลาอันสั้น เธอเองก็รั้งอยู่เพียงแค่ชั่วขณะ ทุกสิ่งในยุคสมัยใหม่ชวนให้เธอหลงใหล จะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายเด็ดขาด...
คมดาบตัดสินความยุติธรรมได้ แต่ใครบ้างจะรู้ว่า ตัวเองมีความดีและความชั่ว มากเพียงใด?

ในตอนแรกเริ่ม ต้นไม้โบราณในโถงลับ แค่รับฟังอยู่เพียงลำพังก็เท่านั้น

มันได้ยินเสียงรากที่พันเกี่ยวของตน แผ่ขยายตัวอยู่ใต้ดิน มันได้ยินเสียงกิ่งก้านและใบเขียวชอุ่มของตน กระจายตัวไปตามลม ได้ยินสรรพชีวิตเหลือคณานับ ถาโถมสู่โลกใบใหม่ แต่ก็ร่วงหล่นคืนสู่ผืนดินที่ยังไร้ชื่อ
มันไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะสำหรับมันแล้ว ชีวิตทั้งหลายเป็นเพียงผู้ผ่านมา แล้วก็ผ่านไปในชั่วประเดี๋ยวเดียว ประหนึ่งสายฝนที่ซึมหายไปในดินอย่างเงียบเชียบ

แต่แล้ว ความสงัดก็เลือนหายไปจากผืนดินที่ไร้ชื่อ ผู้มาเยือนจากนอกท้องฟ้า นักเดินทางจากดินแดนแปลกหน้า ต่างหยุดฝีเท้าลงที่นี่ด้วยโชคชะตา แรงสะเทือนที่แผ่มาตามใบไม้ ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้จะไม่ได้จ้องมองไป เสียงของพวกเขาก็ยังส่งผ่านมา ตามรากที่พัวพันทับซ้อนกันอยู่ดี

พวกเขาตั้งชื่อให้กับผืนดิน และเรียกขานมันว่าบ้านเกิด อีกทั้งยังแสดงความขอบคุณต่อมัน... ผ่านเกมและพิธีกรรมโบราณ พร้อมทั้งผนึกเงามืดแห่งความตาย และความป่าเถื่อนไว้ในห้วงลึกตลอดกาล
ในบรรดาตำนานอันสวยงามเหล่านั้น ครั้นเมื่อจันทร์เต็มดวง วิญญาณต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์จะแปลงกาย เป็นเด็กสาวแสนซุกซนและเข้าสู่ฝัน เพื่อทำให้ผู้ศรัทธาสมปรารถนา
ในพิธีกรรมที่จัดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันเริ่มนึกสนใจใคร่รู้ว่า อะไรคือการหัวเราะ อะไรคือการร่ำไห้ เหตุใดเหล่ามนุษย์จึงต้องร้องเพลง เหตุใดจึงต้องหลั่งน้ำตา ไยจากไปแล้วถึงไม่หวนกลับมา และเหตุใดจึงมีคนอ่อนเยาว์ คอยดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้

เมื่อภัยพิบัตินอกฟากฟ้ามาเยือนโดยไม่ตั้งตัว คลื่นยักษ์การทำลายล้างซัดสาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง กวาดล้างสรรพชีวิตบนผืนดินนี้จนสิ้นซาก
มันมองเห็นพวกเขาร้องไห้ ได้ยินเสียงพวกเขาคร่ำครวญ เห็นสรรพสิ่งที่สร้างขึ้นจากความว่างเปล่า พังทลายสู่ความว่างเปล่าอย่างกู่ไม่กลับ
มันจ้องมองทุกสิ่งทุกอย่างนี้ แล้วพลันตระหนักได้ว่า บางสิ่งในส่วนลึกของตัวเอง กำลังสั่นไหวราวกับสายฝน และสั่นสะเทือนราวกับสายลม
มันคล้ายจะเข้าใจแล้วว่า อะไรคือการหัวเราะ อะไรคือการร่ำไห้ เหตุใดเหล่ามนุษย์จึงต้องร้องเพลง เหตุใดจึงต้องหลั่งน้ำตา และไยจากไปแล้วถึงไม่หวนกลับมา

ในยามค่ำคืน พวกเขายังคงมอบบทเพลงแด่มัน พรุ่งนี้คือการต่อสู้ที่มีชีวิตเป็นเดิมพัน... พวกเขาประกาศก้องด้วยความกล้าหาญอันยิ่งใหญ่
ผู้เป็นแม่คนหนึ่งอุ้มเด็กน้อยวัยแบเบาะ ชูเธอให้ผูกด้ายแดงขอพรไว้กับกิ่งไม้ เด็กน้อยจ้องมันด้วยดวงตาใสซื่อ ที่ไม่รู้จักความหวาดกลัว พลางยิ้มและยื่นมือน้อยๆ ที่แทบจะโปร่งแสงภายใต้แสงเพลิง ออกไปหากิ่งก้านของมัน...

"พี่ต้นไม้ เกี่ยวก้อยกัน..."

ในตอนนั้น วาสนาที่สั่งสมมาเนิ่นนาน ราวกับกลายเป็นสีสัน ที่ตวัดวาดรูปลักษณ์บนโลกมนุษย์ให้มัน
ในชั่วขณะต่อมา มือใหญ่กับมือน้อย ก็ได้แนบสนิทอย่างอ่อนโยน
และแล้ว เด็กสาวที่มีชื่อว่า "Evanescia" ก็ได้ก้าวเข้าสู่โลกมนุษย์ ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง

"สิ่งที่เห็นในตอนเช้า หาใช่สิ่งของหรือทิวทัศน์ที่เคยพบในอดีต มีก้อนกลมๆ สีเหลืองทองที่เรียกว่าทาร์ตไข่ ทั้งยังมีของแปลกๆ ที่เรียกว่าเครื่องเล่นเกมพกพา ตัวคนขยับไปมาบนนั้น และมีเสียงออกมาจากหน้าจอ ราวกับเห็นเมืองมายา สนุกแสนบันเทิง แค่ไม่ได้เล่นเดี๋ยวเดียว ก็ถึงกับเริ่มคิดถึงซะแล้ว พิธีจันทร์มายาจบเร็วเหลือเกิน ทำเอาอาลัยอาวรณ์พอสมควร..."

— บันทึกการใช้ชีวิตใน Ahatopia 2

"เครื่องมือสื่อสารพันลี้ เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ การร่ายรำร้องเพลงขอพร เรียกว่าไอดอล เสื้อแขนสั้นเรียกว่าเสื้อยืด เรื่องขำขันให้เรียกว่ามีม ผู้ร่วมทางให้เรียกว่าคู่หู ถ้ารู้สึกสนุกมากต้องพูดว่า 'วันนี้แฮปปี้สุดๆ ไปเลย' ...ฉันเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว!
...
ครั้งนี้ตัดสินใจแล้วว่า จะสวมบทเป็นสาวมัธยมปลาย! ตอนออกไปเที่ยวเล่น จะถูกมองว่าเป็นคนล้าหลังไม่ได้ ก่อนอื่นต้องสลัดชุดล้าสมัยทิ้งไป แล้วก็ดัดแปลงอาวุธของฉันให้สวยๆ! ขอบคุณนะคู่หู ในที่สุดฉันก็ตามทันเทรนด์กับเขาซะที! เมื่อก่อนตอนที่ไม่มีการ์ตูนให้อ่าน มันเป็นช่วงชีวิตที่ขมขื่นขนาดไหนกันนะ ตอนนี้ในหัวของฉันมีแต่คำว่า เดือดมาก! น่ารักมาก! โดนใจมาก! บ้าจริง ครั้งนี้มีผู้วิงวอนแหกกฎเยอะเกินไปแล้ว จนป่านนี้ ฉันยังไม่มีเวลาอ่านให้จบเลย จารย์นักวาด ในชีวิตนี้ ฉันจะได้อ่านตอนจบของเรื่องนี้ใช่ไหมเนี่ย!"

— บันทึกการใช้ชีวิตใน Planarcadia 8

"...ในที่สุดฝันของฉันก็เป็นจริงแล้ว พ่อแม่พี่น้องทุกคน! วันนี้ไปเดินงานอิเวนต์ครั้งแรกในชีวิต ได้คอสเพลย์เป็นครั้งแรก ได้สวมชุดของตัวละครที่ชอบ ได้ใส่วิก ได้แต่งหน้า คนที่ยืนอยู่หน้ากระจกนี่ ใช่ฉันแน่เหรอ... ตั้งแต่องค์กรมาที่นี่ ก็มีสิ่งแปลกใหม่โผล่มาให้ตื่นเต้นทุกวี่ทุกวัน มีมผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด ฉันแทบจะท่องจำไม่ไหวแล้ว!

แต่จุดขำของทุกคนกลับสูงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อที่จะเล่นใหญ่แล้ว ผู้วิงวอนก็ถึงกับเริ่มดึงดูดสายตาผู้คนแบบไม่สนวิธี ฉันช่วยพวกเด็กๆ ที่โดนลักพาตัวมาได้ก็จริง แต่ฉันใช้พลังเฟื่องฟูรักษาพวกเขาไม่ได้... ขืนสูญเสียการควบคุมขึ้นมา หายนะที่หนักหนากว่าเดิมต้องตามมาแน่... เฮ้อ พอได้ยินเสียงหัวใจของพวกเขาหยุดเต้น บางครั้งฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมฉันถึงมายืนอยู่ตรงนี้ แล้วทำไมแผ่นดินนี้ ถึงต้องเจอแต่เรื่องโชคร้ายขนาดนี้ด้วย..."

— บันทึกการใช้ชีวิตใน Planarcadia 16

เด็กสาวไม่ได้เฝ้ามองความเปลี่ยนแปลง ของโลกมนุษย์อยู่บนจันทร์มายา แต่มักจะเผลอใจลงมาหาความสนุก อย่างอิสระบนโลกมนุษย์
มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์ พวกเขาจินตนาการ พวกเขาวิงวอน พวกเขาอธิษฐาน พวกเขาสาปแช่ง ไม่ว่ายังไง ในเกมจันทร์มายาที่เทพปิติสุขได้ทิ้งเอาไว้ ภารกิจเดียวของเธอมีเพียงการประคองให้เกมนี้ ดำเนินไปจนถึงบทสรุปอย่างราบรื่นเท่านั้น...

แต่ความสุข ความโกรธ ความเศร้า และความกลัวที่เธอได้สัมผัส เคยเลือนหายไปกับสายลมที่ไหนกัน?
ในตอนที่ยังไม่ทันได้รู้ตัว เธอก็ถูกหล่อหลอม โดยทุกสิ่งที่ตนเคยสัมผัสแล้ว

นับถอยหลัง 60 วินาที อีกหนึ่งนาที ตัวอักษรจะหายไปอย่างสมบูรณ์
ตอนที่ผู้ชนะในเกมจันทร์มายาครั้งนี้ ประกาศปาฏิหาริย์ดังกล่าวออกมา คนส่วนใหญ่ดันคิดว่า มันก็แค่เกมสวมบทบาทฉากใหญ่เท่านั้น
พวกเขาเงยหน้าขึ้นมอง เตรียมต้อนรับงานรื่นเริงของคนเขลา

นับถอยหลัง 59 วินาที บทพูดต่อสู้สุดตื่นเต้นเร้าใจในหนังสือการ์ตูน ร่วงหล่นลงมาจากหน้ากระดาษ
"พวกเราไม่เอาด้วยแล้ว หลังจากนี้ไป จินตนาการเสียงต่อสู้กันเอาเองเถอะ"
ผู้คนใน Planarcadia พากันหัวเราะครืน

นับถอยหลัง 50 วินาที เหล่าตัวอักษรที่หนีออกมาต่างได้รับชีวิตใหม่ พวกมันงอกแขนกับขา และได้รับความหมายที่มากกว่าเป็นแค่อักขระ...
"ดาบ" พุ่งไปตามถนนพร้อมกับคมดาบ "ปืน" และ "กระสุนปืน" ร่วมมือกัน กลายเป็นฆาตกรที่ออกอาละวาดโจมตี แบบไม่เลือกหน้าตามท้องถนน
ทั้งในห้องสมุด ชั้นวางหนังสือที่บ้าน หรือแม้แต่ในร้านกาแฟ... ทุกตัวอักษรไหลทะลักดั่งมวลคลื่นน้ำที่ไม่มีวันหมด ไม่เหลือที่ว่างให้หลบซ่อนเลยสักแห่ง
แต่ก็ยังมีตัวอักษรที่น่าสะพรึงยิ่งกว่า กำลังฟักตัวออกมา

นับถอยหลัง 40 วินาที เสียงกรีดร้อง เสียงสะอื้นไห้ และเสียงคร่ำครวญ ดังระงมไปทั่วทุกหนแห่งใน Planarcadia
ทั้ง "จอมมารแห่งศตวรรษ" "เจ้าแห่งการทำลายล้าง" หรือ "ซิสเตอร์ผู้เงียบงัน" ...พวกมันก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาจากหน้าหนังสือ ที่อัดแน่นไปด้วยความบันเทิงเหล่านั้น และดูดกลืนความหวาดกลัวของผู้คน
พวกมันกลายเป็นปีศาจ ที่ลอยอยู่เหนือจุดสูงสุดของ Planarcadia คอยบงการความพินาศให้ดำเนินไป ดั่งงานรื่นเริงในวาระสุดท้ายของโลก

นับถอยหลัง 30 วินาที เมื่อบรรดาโค้ดคำสั่งพากันชิ่งหนีหายไป อุปกรณ์ดิจิทัลก็ตกสู่สภาพชะงักงัน ระบบป้องกันของ Planarcadia ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ผู้พิทักษ์ความสงบล้มตายเป็นจำนวนมาก

นับถอยหลัง 20 วินาที เด็กสาวที่ตระเวนต่อสู้ไปทั่วได้หยุดลง เธอทอดมองโลกที่กลายเป็นขุมนรกบนดิน คล้ายกับว่า เธอจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว

นับถอยหลัง 10 วินาที Ambrosial Arbor ในโถงลับ เปล่งประกายแสงที่ไม่เคยมีมาก่อน รากไม้และกิ่งก้านพัวพันหนาแน่น งอกเงยออกมาจากความเวิ้งว้างกลางอากาศ พร้อมไล่จับสัตว์ประหลาดตัวอักษร ที่กำลังก่อความวุ่นวายเอาไว้

นับถอยหลัง 5 วินาที เด็กสาวเผยรอยยิ้มเย็นเยียบ ชีวิตของตัวอักษรเหล่านั้น ถูกกิ่งก้านดูดกลืนอย่างรวดเร็ว และปลิวว่อนไปราวกับใบไม้แห้งกรอบ

นับถอยหลัง 3 วินาที ประกายดาบสีชาดพาดผ่านอากาศฉับพลัน อักขระถูกฟันขาด และสอดประสานเข้าด้วยกัน จนก่อกำเนิดเป็นภาษาใหม่แด่โลกยุคหลัง

หนึ่งนาทีต่อมา เกมจันทร์มายากลับสู่สภาวะปกติ แต่โลกทั้งใบกลับอาบย้อม ด้วยสีเหลืองแห่งความเหี่ยวเฉา ผืนดินปริแตก ขุนเขากับสายน้ำพังทลาย เด็กสาวเผยแววตาเศร้าโศก และร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

จันทร์มายามืดมนขมุกขมัว เธอหวนคืนสู่อ้อมกอดแห่งความฝันอีกครั้ง
ท่ามกลางความฝันอันไร้จุดจบเหล่านั้น เศษเสี้ยวที่ทั้งแปลกหน้าทว่าคุ้นเคย มักจะลอยขึ้นมาและตกตะกอนลงไปเสมอ

เธอฝันเห็นน้ำตาหยดหนึ่ง
เสียงดนตรีเครื่องสายไม้ไผ่บรรเลงเสนาะหู ท่ามกลางท่วงทำนองเหล่านั้น เธอคอยวิงวอนขอพร แก่ผู้คนในเผ่าที่หายใจรวยริน
ไม่ว่าจะพยายามยื้อชีวิตด้วยวิธีใดก็ตาม ชีวิตของคนในเผ่า มักจะหยุดลงในช่วงวัยเยาว์เสมอ จากนั้นก็แก่ชราลงในชั่วพริบตา น้ำตาของเหล่าผู้เป็นที่รัก แผดเผายามหยดลงบนมือของเธอ

เธอฝันถึงตอนที่ออกรบอย่างสง่างามอีกครั้ง
เธอถูกคนในเผ่าขนานนามว่า "ผู้ร่ายรำเพลงดาบ" ดาบมีไว้เพื่อกวาดล้างอุปสรรค ส่วนบทเพลงมีไว้เพื่อปลอบประโลมชนเผ่า เธอสาบานว่า จะพลิกโชคชะตาให้คนในเผ่า และนำมาซึ่งพรแห่งชีวิตนิรันดร์
ในเส้นทางแสวงหาโอสถอันยาวไกล เธอฟันฝ่าอุปสรรคทั้งปวง ไม่เคยหยุดฝีเท้าเลยสักวินาที ทว่าเบื้องหลังฝีเท้าอันร้อนรนของเธอ ความตายกลับไล่ตามเป็นเงาตามตัว
เมื่อใช้ชีวิตเป็นเชื้อเพลิง เรียวมืออันอ่อนช้อยที่เคยดูแลอุทยานเร้นลับ ก็ได้ยื่นกิ่งก้านแห่งความเมตตาให้เธอในที่สุด

ความทรงจำเฉียดตายในอดีต ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
ด้วยความทะนงในฝีมือที่ไร้คนทัดเทียม เธอจึงบุกเข้าเขตหวงห้ามของกองเรือสหพันธ์โดยไม่ยั้งคิด
ในตอนนี้ คู่ต่อสู้เบื้องหน้ากลับรับคมดาบของเธอได้อย่างง่ายดาย เปลวเพลิงที่โชติช่วงและโหมกระหน่ำนั้น พลันทำให้เธอรับมือไม่ถูก ราวกับเป็นใบไม้ที่ทำได้เพียงสั่นระริก ยามเผชิญหน้ากับไฟป่าที่ลุกลาม
ในชั่วขณะที่แพ้ไปเพียงนิดเดียว เธอก็ได้ยินเสียงเยาะเย้ยจากตัวเองอีกคน...

"ไยจึงต้องปฏิเสธตัวตนที่แท้จริงด้วย?"
เธอเห็นต้นไม้ยักษ์ต้นหนึ่ง มันมีชีวิตนิรันดร์ไม่มีวันดับสูญ ทุกสิ่งที่อยู่รอบๆ ล้วนถูกกลืนกิน จนกลายเป็นกองกระดูกขาวโพลน

ถึงกระนั้น แดนฝันยังไม่ทันพึมพำสะท้อนกลับมา เธอก็หลุดพ้นจากห้วงฝันอันยาวนานแล้ว
เธอได้ยินเสียงจอแจจากนอกโถงลับ เสียงเหล่านั้นขับไล่ความหวาดกลัว ที่เกิดจากความเงียบสงัดไปจนสิ้น
เธอผู้นั่งอยู่บนเรือนยอดไม้สีทองอร่าม ได้ยื่นมือออกไปหาโลกมนุษย์อีกครั้ง...

"ยังต้องคิดอีกรึไง? ถ้ากลายเป็นแบบเธอแล้ว ฉันยังจะได้อ่านขบวนขนฟูสู่ขอบฟ้าตอนอัปอยู่มั้ยล่ะ!"