Himeko - นวดารา

มีคนเคียงข้าง มีคนเฝ้ามอง ดังนั้น "บุกเบิก" ไม่เคยเป็นการเดินทางที่โดดเดี่ยว
เธอวาดปาฏิหาริย์ แห่งการบุกเบิกดวงดาว รางสีเงินทอดยาวออกไป เหล่าผู้มาเยือนนิรนาม ออกเดินทางอีกครั้ง และส่องสว่างค่ำคืนอันยาวนาน ของกาแล็กซี...
ณ จุดหมายปลายทาง เธอหันกลับไปมองอีกครั้ง ความฝันในการออกเดินทาง ไม่เคยเลือนหายไปเลย

โลกของเด็กผู้หญิงเหลือเพียงแค่ตัวเธอเอง
ผ้าปูเตียง และม่านกั้นสีขาวบริสุทธิ์ในโรงพยาบาล เปรียบเสมือนกำแพงอันเยือกเย็น ที่กั้นเธอออกจากใบหน้าแสนอบอุ่นในความทรงจำ
"ไม่ต้องห่วงนะ Himeko เธอฉลาดขนาดนั้น ถึงจะขาดเรียนไปไม่กี่วันก็ยังตามทัน!"
"Himeko เธอต้องรีบหายไวๆ นะ พวกเรายังต้องไปแข่งโมเดลด้วยกันอีก!"
"Himeko พวกเราเรียนจบไปก่อนแล้วนะ..."
...
ในห้องมีเพียงเสียงสัญญาณอันเย็นชา ของเครื่องตรวจวัด เธอหวนนึกถึงรถไฟเกยตื้นที่ตัวเองค้นพบ และยังคงวาดภาพการเดินทางไกลเหล่านั้นต่อไป

"สถานีกาแล็กซี ถึงสถานีกาแล็กซีแล้ว!"
พนักงานในชุดเครื่องแบบสั่นกระดิ่ง เธอสัมผัสได้ถึง สายลมที่พัดกระโชกมาจากแดนไกล แม้สายลมจะพัดจนรู้สึกหนาวไปบ้าง แต่เธอก็ยังคงโบกมือ ให้รถไฟด้วยความตื่นเต้น
"Himeko! Himeko ขึ้นมาสิ!"
เด็กสาวผมแดงคนหนึ่ง ชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างรถไฟ ตามด้วยมือทรงพลังข้างหนึ่งที่ดึงตัวเธอขึ้นไป
เพียงพริบตาเดียว เธอพบว่าตัวเอง ได้มาอยู่บนเบาะกำมะหยี่สีแดง ของขบวนรถไฟแล้ว เด็กสาวตรงหน้าดูโตกว่าเธอเล็กน้อย นัยน์ตาทอประกายแวววาว
"Himeko อยากลองขับรถไฟ เดินทางไปยังสถานที่อันแสนไกลมั้ย?" เพื่อนที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยคนนั้น เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
อยาก... เธอแทบจะโพล่งออกไปในทันที อยากพูดคุย อยากมีพวกพ้อง อยากมีเพื่อนร่วมทาง อยากบอกเล่าความเจ็บปวดทางร่างกาย อยากระบายความเศร้าหมองในใจ อยากวิ่ง อยากหนีไปให้พ้น และอยากร้องตะโกนออกมา...
"ตามฉันมาสิ พวกเราไปจากที่นี่ด้วยกันเถอะ" เธอไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่เด็กสาวตรงหน้า กลับเหมือนจะเข้าใจความรู้สึกของเธอ

เด็กสาวรู้สึกเหมือนมีคนจูงมือเธอไว้ ร่างกายของเธอ ราวกับกลายเป็นสายลมในยามค่ำคืน ภายใต้การนำทางของฝ่ามือข้างนั้น เธอรู้สึกเบาหวิวราวกับกำลังโบยบิน
พวกเธอได้สัมผัสปีกของกลุ่มดาวหงส์ ลัดเลาะไปในใจกลางเนบิวลาดอกกุหลาบ ดาวหางอันหนาวเหน็บพาดผ่านดวงจันทร์ ราวกับสายฝนอัญมณีอันสุกสกาว เมื่อลมพายุมาเยือน หญิงสาวก็จับจูงมือของเธอไว้ เพื่อหลบหลีกเศษหิน จากแถบวงแหวนดาวเคราะห์ ณ ท่าเรือที่ลมสงบคลื่นสงัด พวกเธอร่วมชมดาวตก ของกลุ่มดาวคนยิงธนูด้วยกัน...

"เธอคนนั้นช่างกล้าหาญ... เหมือนกับเหล่าผู้บังคับขบวนรถไฟ ที่ฉันเคยอ่านเจอเลย..."
ความปรารถนาเปรียบดั่งสีสัน ท่ามกลางความใฝ่ฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพในอุดมคติ ก็ได้กลายเป็นจริงจนดูมีชีวิตชีวา

เธอเริ่มไอหนัก แม้แต่พู่กันก็ยังจับไม่ถนัด
ปกติเวลาที่จะขยับร่างกายได้อย่างอิสระ ก็มีจำกัดอยู่แล้ว ตอนนี้เพื่อที่จะรีสตาร์ตรถไฟ เธอจึงต้องจัดตารางเวลาให้แม่นยำถึงระดับวินาที
"อิจฉา Motoko จัง ไม่ต้องไปรักษาแถมยังไม่ต้องนอนด้วย แค่สองอย่างนี้ ก็ประหยัดเวลาไปได้เยอะเลย!"
เด็กสาวที่ถูกเรียกว่า "Motoko" ลูบหัวของเธอ
"ยัยบ๊อง เพราะแบบนี้ เธอถึงต้องจินตรังสรรค์ฉันขึ้นมาไง... ฉันจะช่วยทำความฝัน ที่จะโบยบินสู่หมู่ดาวของเธอให้เป็นจริงเอง"

เธอเผาผลาญเวลาของตัวเอง
เริ่มจากขบวนรถไฟได้รับการซ่อมแซมใหม่ ตัวรถที่เดิมทีเป็นสนิมและผุกร่อน ได้กลายเป็นที่พักอาศัยแสนสบาย
หลังจากกู้คืนแบบแปลนของ "ผู้บุกเบิกดวงดาว" ได้สำเร็จ การสร้างเครื่องต้นแบบ ก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว
แต่เครื่องยนต์ยังคงขาดแคลนเชื้อเพลิง ที่จำเป็นต่อการ "บุกเบิก" และชีวิตของเธอก็เริ่มนับถอยหลังแล้ว
พวกเธอจึงเบนเข็มไปที่เกมจันทร์มายา... แม้ว่าคำสาปผุกร่อนจะรักษาไม่ได้ แต่ในพิธีที่เทพเจ้าเฝ้ามองนั้น Astral Express อาจสามารถพาพวกเธอ บินทะยานไปสู่กาแล็กซีได้

ทว่าโศกนาฏกรรมนองเลือด กลับวนเวียนปรากฏ ผู้วิงวอน "ปีศาจลางมรณะ" ออกสังหารหมู่ในธารพิราบ เปลี่ยนแดนสุขาวดี ให้กลายเป็นขุมนรกสีชาด
ผู้บริสุทธิ์แต่ละคน ต่างตกเป็นเหยื่อในเงื้อมมือปีศาจ เสียงคร่ำครวญและเสียงกรีดร้อง ดังก้องอยู่ในสายลม
เธอพิงกายกับซากปรักหักพัง พลังชีวิตค่อยๆ รินไหล ออกจากบาดแผลเงียบๆ ทัศนวิสัยเริ่มพร่ามัว เธอพยายามมองหาร่างที่คุ้นเคยท่ามกลางฝุ่นควัน Motoko ยืนอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสะท้อนแสงไฟ และภาพเงาของเธอ

"ยังจำกฎการบุกเบิกที่เราเคยอ่านได้มั้ย?" เธอยื่นมือออกไปหา Motoko ด้วยลมหายใจรวยริน
"แม้จะเผชิญกับความเป็นความตาย ก็ยังต้องต่อต้านความอยุติธรรม แม้สถานการณ์จะวุ่นวายไร้ระเบียบ ก็ยังต้องมองไปข้างหน้า และบดขยี้ความวุ่นวายนั้น..."
"ดูเป็นเด็กไปหน่อยว่ามั้ย... ฉันยังไม่ได้เป็นผู้มาเยือนนิรนามด้วยซ้ำ..."
เธอมองไปยัง Motoko ราวกับได้เห็นเหล่าผู้บังคับขบวนรถไฟ ที่ส่องสว่างยามค่ำคืนอันยาวนาน
"Himeko ไม่ใช่แค่คนที่เดินทางไกลเท่านั้น ที่จะถูกเรียกว่าผู้มาเยือนนิรนาม และเช่นเดียวกัน การบุกเบิกก็ไม่เคยมีแค่การออกเดินทาง..."

ท่ามกลางสายตา ที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของทุกคน พลังปรารถนาแห่งการบุกเบิก ได้แต้มฝีแปรงสุดท้ายให้กับ "ผู้บุกเบิกดวงดาว"
ยักษ์แห่ง Pegana ทะยานลงมาจากฟากฟ้า บดขยี้นักฆ่าผู้คลุ้มคลั่ง ภายใต้แสงพร่างพราวของจันทร์มายา รถไฟก็ได้พุ่งทะยานสู่ห้วงอวกาศอันลึกล้ำ
เพียงแต่ครั้งนี้ ผู้ที่ออกเดินทางมีเพียงคนเดียว

การ "บุกเบิก" ของหญิงสาว เต็มไปด้วยขวากหนาม
เนื่องจากรางสีเงินถูกขวาง เธอจึงต้องคลำทางไปข้างหน้าในจักรวาล และวาดแผนที่ดวงดาวขึ้นมาใหม่
เธอเคยหลงอยู่ในเขตดวงดาวชายขอบ ที่รกร้างไร้ผู้คน ต้องเข้าออกโบราณสถาน ที่อันตรายหลายต่อหลายครั้ง เพื่อเติมเสบียงอย่างเร่งด่วน
และเป็นอีกครั้ง ที่เธอต้องก้าวเดินต่อไปอย่างโดดเดี่ยว

เธอถูกโจรสลัดอวกาศเพ่งเล็ง ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน เธอทำทุกวิถีทางเพื่อสลัดพวกนอกกฎหมาย ที่หลงเหลือจากยุคสงครามพลังงานทิ้งไป
เธอเคยเผชิญหน้ากับ Swarm ที่บดบังท้องฟ้า รางสีเงินที่ใช้เวลาซ่อมแซมหลายเดือน ถูกทำลายย่อยยับในพริบตา
เธอยื่นมือช่วยเหลือโลกที่กำลังจะถูกหลุมดำกลืนกิน แต่กลับถูกเข้าใจผิดว่า เป็นผู้มาเยือนจากต่างดาวที่มุ่งร้าย จนเกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่ขอบหลุมดำ
...
"คนที่ควรออกเดินทางครั้งนี้ คือฉันจริงเหรอ?"
เมื่อฝันย้อนกลับไป ถึงช่วงท้ายของเกมจันทร์มายา เธอมักจะเห็นตัวเองอีกคนขับขบวนรถไฟ พุ่งทะยานไปสู่ห้วงอวกาศอันไกลโพ้น
แต่เมื่อพวกเธอได้พบกันอีกครั้งในความฝัน ผู้บังคับขบวนรถไฟที่สง่างาม และเป็นผู้ใหญ่คนนั้น ก็มักจะส่งสายตาให้กำลังใจเธอเสมอ...
"เนบิวลาดอกกุหลาบ ในระบบดวงดาวดาวหางสวรรค์ สวยงามเหมือนอย่างที่เราฝันไว้มั้ย?
รางสีเงินที่เธอกลับมาใช้งานมันอีกครั้ง ได้เชื่อมต่อกับดวงดาว ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกมากมายรึเปล่า?
ฉันรู้ ว่าการบุกเบิกอย่างไม่คิดชีวิตของเธอ ได้กอบกู้ชะตากรรมของเผ่าพันธุ์หนึ่งไว้..."
"แต่ฉัน... ไม่รู้เลยว่าตัวเอง จะยังทนได้อีกนานแค่ไหน..." เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า
"จำได้มั้ย? ผู้มาเยือนนิรนาม ไม่เคยเป็นชื่อของคนคนเดียว เปลวไฟแห่งการบุกเบิก จุดประกายเธอยังไง มันก็จะจุดประกายให้คนอื่น อย่างนั้นเหมือนกัน"

นอกหน้าต่าง ปีกของกลุ่มดาวหงส์ กำลังเปล่งปลั่งระยิบระยับ ดาวหางอันหนาวเหน็บพาดผ่านดวงจันทร์ ราวกับสายฝนอัญมณีอันสุกสกาว
เธอควบคุมขบวนรถไฟ หลบหลีกเศษหินของวงแหวนดาวเคราะห์ เมื่อไปถึงท่าเรือที่ลมสงบคลื่นสงัด ฝนดาวตกของกลุ่มดาวคนยิงธนู ก็ร่วงหล่นลงมาพอดี
Welt และเพื่อนผมบลอนด์ของเขา ได้ขึ้นมาบนขบวนรถไฟ
ขบวนรถไฟตกอยู่ในอันตราย Dan Heng ผู้เงียบขรึม ได้ขับไล่สัตว์ยักษ์ไป ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เธอมองเห็นเปลวไฟในใจเขา จึงได้ยื่นคำเชิญจากผู้บังคับขบวนรถไฟให้
เธอได้ช่วยเหลือ March 7th ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในกาแล็กซี การเดินทางบุกเบิก จึงถูกแต่งแต้มด้วย สีสันแห่งความมีชีวิตชีวาของเจ้า March นับตั้งแต่นั้น
ภายใต้การชี้นำของโชคชะตา เธอได้พบกับ ผู้บุกเบิก ที่สถานีอวกาศ ไม่รู้ว่าทำไม เธอมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่า ในวันหน้าเด็กที่กล้าหาญและร่าเริงคนนี้ จะนำเรื่องน่าประหลาดใจมากมายมาให้

Jarilo-VI, Xianzhou Luofu, Penacony, Amphoreus... มีผู้คนเดินไปทางเดียวกับการ "บุกเบิก" มากขึ้นเรื่อยๆ เธอมีเพื่อนพ้องที่เรียกได้ว่าเป็น "ครอบครัว" ชื่อของเธอ ได้รับการจดจำจากโลกต่างๆ มากมาย
เดิมทีนี่ก็เป็นปาฏิหาริย์อยู่แล้ว และเธอหวังว่า ปาฏิหาริย์นี้จะคงอยู่ตลอดไป

เธอกลับไปยังสถานที่ที่ออกเดินทาง
เธอรู้ดีว่าเงามืดแห่ง "ทำลายล้าง" ไม่เคยจากไปอย่างแท้จริง เหมือนกับที่ความสงบสุขของ Planarcadia เป็นเพียงการเลื่อนภัยพิบัติออกไปเท่านั้น

เธอได้เห็นปีศาจลางมรณะ หวนกลับมาอีกครั้ง บ้านเกิดถูกฉีกกระชาก ด้วยปากของสัตว์ร้าย
เธอได้รู้ถึงต้นตอของคำสาป และยอมรับความจริง เรื่องโศกนาฏกรรมของตระกูลอย่างสั่นเทา
แต่วันสิ้นโลกในครั้งนี้ กลับไม่เหมือนครั้งไหนๆ เธอต้องเผชิญกับความเป็นไปได้ ที่จะสูญเสียเพื่อนพ้อง... โดยเฉพาะ ผู้บุกเบิก เธอไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมชะตากรรมของกาแล็กซี ถึงต้องมาตกอยู่บนบ่าของเขา/อีกฝ่าย เธอรู้เพียงแค่ว่า เขา/เด็กคนนั้นคือครอบครัวของเธอตลอดไป
ดังนั้น เธอจึงยังคงเลือกแบกรับทั้งหมดนี้ ไว้เพียงลำพัง เหมือนกับที่เมื่อก่อน เธอมักจะพูดอยู่เสมอว่า...
"การเดินทางย่อมมีวันสิ้นสุด เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะบอกลาทุกคนด้วยรอยยิ้ม อย่างแน่นอน"

ท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยขณะที่สรรพสิ่งเงียบสงัด ผู้บุกเบิกดวงดาวไม่อาจต้านไหว รถไฟจึงร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง
ก่อนจากลา เธอสวมกอด ผู้บุกเบิก และอธิษฐานต่อ Stellaron เพื่อปกป้องการบุกเบิก
หมู่ดาวพร่ามัวท่ามกลางหมอกสีเลือด และเธอก็กลับมาอ่อนแอเหมือนแต่ก่อน

"ไม่ได้เจอกันนานเลย เธอโตขึ้นแล้วนะ แถมยัง... ยอดเยี่ยมกว่าฉันซะอีก"
ชั่วขณะหนึ่ง เธอราวกับสัมผัสได้ถึงไออุ่นของเด็กสาวอีกครั้ง ราวกับว่าอีกฝ่าย ยังเฝ้ามองอยู่ด้านหลังเงียบๆ
"ฉันว่า ในที่สุดฉันก็เข้าใกล้เธอ มากขึ้นอีกนิดแล้วล่ะ"
เธออดไม่ได้ที่จะเล่าเรื่องทั้งหมด หลังจากที่จากกัน: เธอเคยเดินตามเส้นทาง ที่ผู้บังคับขบวนรถไฟในตำนานเคยเดิน ได้ประจักษ์ถึงสิ่งมหัศจรรย์มากมาย ที่เคยใฝ่ฝันด้วยตาตัวเอง ได้รู้จักกับเพื่อนพ้อง ที่มีอุดมการณ์เดียวกัน และไว้ใจได้มากมาย...
"เหมือนกับที่เธอ เคยแลกชะตากับฉัน ฉันก็จะใช้ชะตาของฉัน มาแลกกับชะตากรรมของเพื่อนพ้อง..."
"แต่ดูสิ เพื่อนพ้องของเธอ ไม่อยากให้เธอจากไปหรอกนะ"

ความปรารถนาของ ผู้บุกเบิก ทำให้เธอตื้นตันจนน้ำตาคลอ
การต่อต้านอย่างไม่ยอมจำนน ของเหล่าผู้มาเยือนนิรนาม ทำให้เลือดลมสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้ง
"ณ จุดสิ้นสุดที่เธอได้หยุดลง ฉันจะเริ่มต้นออกเดินทางอีกครั้ง..."
มืออันอบอุ่นทั้งสองข้างค่อยๆ ผละออกจากแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา เด็กสาวส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ร่างนั้นค่อยๆ ซ้อนทับเข้ากับตัวเธอ
"ถ้าหนทางข้างหน้าไม่มีสิ่งใดเลย..."
เธอหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กับภาพลักษณ์ในอุดมคติ เพื่อนๆ พากันยื่นมือมาให้เธอ และตะโกนกู่ก้องพร้อมกันว่า...
"พวกเราก็จะบุกเบิกด้วยมือของเราเอง!"