ผู้ฝ่าบ่วงมฤตยู Blade

ร่างกายดั่งพฤกษาในวสันต์ จิตใจดั่งเถ้าถ่านที่มอดดับ ปลายนิ้วยังคงมีประกายไฟของช่างฝีมือ
ความแค้นที่สั่งสมมาเนิ่นนาน ได้ปะทุขึ้นอีกครั้ง เขาลั่นวาจาสาบานว่าจะส่งตัวเองและเทพ ไปยังอีกฟากฝั่งด้วยกัน...
ร่างที่มลายสลายนี้ หากหลอมเป็นดาบพันครั้ง... จะเกิดเป็นคำตอบแบบใดกัน?

เขานึกถึงตอนที่เพิ่งมาถึง Zhuming ได้ไม่นาน เขามองขึ้นไปยังตำราการหลอมนับไม่ถ้วน อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่เรียงรายอยู่ในคลัง ไร้ขอบเขตประหนึ่งมหาสมุทร
จักจั่นอายุสั้นมิรู้จักสารทวสันต์ฉันใด เห็ดที่งอกเงยยามเช้าแห้งเหี่ยวยามเย็น ย่อมมิรู้จักต้นเดือนหรือสิ้นเดือนฉันนั้น... นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึง ความเล็กจ้อยของมนุษย์ยามเผชิญกาลเวลา ด้วยเวลาชีวิตของเผ่าพันธุ์อายุขัยสั้น เกรงว่าชาตินี้ เขาคงสัมผัสได้แค่มุมเดียวของเครื่องหลอมเท่านั้น
เขาทำได้เพียงเริ่มจากวัสดุเหลือทิ้ง ใช้กากถ่านหินเติมเต็มเตาหลอมที่จะพังมิพังแหล่
เขาล้มเหลว ดาบเล่มนั้นดูเผินๆ เหมือนไร้ที่ติ มันคมปลาบเหนือสิ่งอื่นใด แต่กลับแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อเขาดีดนิ้วเพื่อทดสอบดาบ
"ดาบไร้ประโยชน์อีกเล่ม..." เขาซ่อนดาบไว้ด้วยความอับอาย
เขาไม่เห็นเลยว่า เมื่ออาจารย์ผมขาวโพลนของตน ลูบผ่านดาบเล่มนั้น ปลายนิ้วกลับมีรอยเลือดปรากฏ...
"ไม่อาจทนเห็นสรรพสิ่งสูญเปล่า จึงต้องใช้ฝีมือรังสรรค์ให้ถึงที่สุด... ดี"

เขานึกถึงโซ่ตรวนที่ตนหลอมให้กับ Ten-Lords Commission
"การหลอมดาบคือการขัดเกลาจิตใจ ต้องหลอมอุปกรณ์เรียบง่ายให้ดี ถึงจะเรียกว่าเป็นความสามารถ"
เขาไม่เข้าใจ ในเมื่อฝีมือของตัวเองโดดเด่นขนาดนี้ ไยอาจารย์ต้องให้ตนเริ่มจากการเป็นศิษย์?
แต่เขาไม่เคยต่อปากต่อคำกับอาจารย์ เขาเชื่อคำพูดของท่านนายพล เหมือนกับที่เชื่อมั่นว่า ตนจะไม่มีวันถูกฝังกลบ
เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องแวะมาหา กงล้อเพลิงแปดแฉกแวะมาหา Huaiyan ก็แวะมาด้วยเช่นกัน ทุกคนมองดูเขาที่ขลุกตัวอยู่ในโรงหลอม ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่รู้จักพัก จนกระทั่งเปลวไฟดับลง ทุกคนจึงได้เห็นโซ่ตรวนที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต
โซ่ชิ้นนั้นเก็บงำประกายแสงยะเยือก แต่กลับหนักอึ้งราวภูเขา ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหลายปีต่อมา ผู้บัญชาการรบ Borisin ที่ถูกขังไว้ในเรือนจำลึก จะต้องใช้เวลาอันยาวนานกับการถูกคุมขัง อยู่ในเครื่องทรมานที่คล้ายคลึงกันนี้

เขานึกถึงบททดสอบของช่างยอดฝีมือ แต่การที่ชาวเผ่าพันธุ์อายุขัยสั้นคนหนึ่ง จะถูกเลือกให้เป็นหัวหน้าช่างฝีมือของ Zhuming นั้น เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เขาเตรียมพร้อมแล้ว แต่เมื่อการหลอมเริ่มขึ้น เขากลับพบว่าวัสดุทั้งหมดของตัวเอง แอบถูกสับเปลี่ยนเป็นเศษเหล็กไร้ประโยชน์
เขาหัวเราะออกมา ทว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน เขาก็นำกลไกสิงโตอันประณีตออกมา นั่นคือกลไกที่ล้ำเลิศ ยิ่งกว่าสิ่งที่หลอมจากสมบัติล้ำค่าเสียอีก
เขาจำได้ว่าก่อนได้รับนาม "ช่างยอดฝีมือ" ท่านอาจารย์ได้ถามคำถามง่ายๆ นั่นอีกครั้ง...
"สิ่งใดคือดาบ?"
เขาไม่เคยลังเลกับคำตอบของตัวเองสักครั้ง เพราะนั่นคืออาวุธศักดิ์สิทธิ์เหนือสิ่งอื่นใดในโลกนี้... ที่เขากำลังจะหลอมขึ้น

ทว่า เมื่อเรื่องราวเลือนรางในอดีตเหล่านี้ผุดขึ้น กลับเหลือแค่เสียงคร่ำครวญของดาบที่พังทลาย

เขาเข้าร่วมนักล่า Stellaron เพียงเพื่อแสวงหา "การหลุดพ้น" ในท้ายที่สุด... อย่างน้อยนักล่าก็สัญญาไว้แบบนั้น

แกร๊งๆ ปลอกกระสุนร่วงหล่นลงพื้น ราวกับท่วงทำนองดนตรี
"แย่จัง กระสุนหมดซะแล้วสิ" หญิงสาวชูสองมือขึ้น สายตาเหลือบมองไปบนท้องฟ้า
ท่ามกลางรัตติกาลเงียบงัน ลำแสงสว่างจ้าทะลวงผ่านฟากฟ้า พุ่งเข้าจู่โจมเหล่านักล่า
ชายบ้าคลั่งพุ่งตัวเข้าใส่ ลำแสงพลังงานสูงเกือบทำให้เขา แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน... ไม่สิ เห็นได้ชัดว่าไม่มีทางทำได้ กายของเขาเป็นดั่งเถาวัลย์ฤดูใบไม้ผลิ ที่แตกหน่ออย่างบ้าคลั่ง เพียงชั่วพริบตาก็ฟื้นฟูกลับเป็นเช่นเดิม
"อย่ามาทดสอบความภักดีของฉันอีก! ถ้าฉันพบว่า คำสัญญาของพวกเธอเป็นแค่คำโกหก ฉันจะฆ่าเธอเป็นคนแรก!"
"ฟังฉันนะ Bladie ตราบใดที่นายไม่ต้องการ ก็จะไม่มีใครทำให้นายบาดเจ็บได้"

กองทัพ Antimatter ตรงหน้า ถูกเงาร่างสีหมึกฉีกทึ้งจนขาดกระจุย
หุ่นเกราะสีเงินใช้หมัดเดียวบดขยี้ Voidranger ที่หนีรอดมาได้ แล้วมองดูคนเพียงคนเดียว รับมือกับกองทัพใหญ่อย่างระอาใจ
"จำไว้นะ SAM อย่าหลุดเข้าไปในค่ายดาบของเขาเด็ดขาด"
เธอหวนนึกถึงคำกำชับของ Kafka ก่อนออกเดินทาง เมื่อมองดูซากอันน่าสะพรึงตรงหน้า เธอก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งใดคือดาบ...
เขาคือ "ดาบ" ที่เฉียบคมที่สุดของนักล่า Stellaron

เสียงตกกระทบดังขึ้น หิมะที่ตกหนักตลอดทั้งคืน แทบจะกลบฝังค่ายไว้จนมิด
เด็กสาวผมเงินเดินออกจากเต็นท์ พบว่าเขายังคงนั่งขัดสมาธิ โดยมีดาบวางพาดอยู่บนเข่า
"ไปพักเถอะ วันนี้ฉันจะเฝ้ายามเอง"
"ไม่ต้อง ฉันชินแล้ว"
"ฮึ คนประหลาด"
เด็กสาวมองดูหิมะที่ปกคลุมเต็มไหล่ชายหนุ่ม ราวกับย้อมเส้นผมของเขาให้กลายเป็นสีขาวโพลน
จู่ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงไอยะเยือกที่บาดลึก
เธอรู้ บนโลกใบนี้มีคนบางจำพวก ที่จะสัมผัสได้ถึงความสบายใจเพียงชั่วครู่ ก็ต่อเมื่ออยู่บนทุ่งหิมะอันว่างเปล่าเช่นนี้

ในท้องอสูรยักษ์จากจุดแรกเริ่มของจักรวาล ความโกลาหลและความมืดมิด ราวกับจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง
เดิมทีเขาคิดว่า ตัวเองชินกับความเจ็บปวดมานานแล้ว แต่ในตอนนี้การต่อสู้ที่ไร้รูปร่าง กลับกำลังฉีกทึ้งวิญญาณของเขาจนแหลกสลาย

เสียงกระซิบไม่เป็นศัพท์ ดังก้องในหัวเขาไม่หยุดหย่อน มันค่อยๆ ล่อลวงเขาให้ก้าวสู่ห้วงลึกความเสื่อมทราม
"ไยจึงต้องต่อต้าน? ข้าสามารถมอบพลัง ที่หลอมความเป็นความตายให้เจ้าได้ เจ้าจักได้ชดเชยทุกความเสียใจอย่างไรเล่า!"
ชดเชยทุกความเสียใจ... เขานึกถึงท่านอาจารย์ Huaiyan ที่ผิดหวัง เขานึกถึงคนทั้งห้าที่เคยเปี่ยมความมุ่งมั่น เขาคิดถึงฉากจบที่เขาควรจะได้รับ...
ไม่ ไม่ใช่เลย ไม่เคยใช่ และจะไม่มีวันใช่
นี่เป็นเพียงการหนี เป็นความขี้ขลาด เป็นการยอมจำนน...
เฉกเช่นในอดีต ที่ทำได้แต่ใช้ชีวิตอยู่กับความเสียใจ เฉกเช่นจนถึงตอนนี้ ที่ใช้ชีวิตอย่างเลื่อนลอย และรนหาที่ตายอย่างไร้ทิศทาง
"สคริปต์" ของตัวเขาไม่ควรมี "ตอนจบ" เช่นนี้

"นักล่า Stellaron ดำรงอยู่เพื่อเขียนจุดจบใหม่ และมาเยือน เพื่อเขียนฉากจบของตนเองใหม่เช่นกัน"
ใน "จุดจบ" ที่ Elio แสดงให้เห็น เขาคล้ายจะเห็นทุ่งบุปผาปรภพ ที่เต็มไปด้วยกองกระดูกขาว สัตว์ร่างมหึมาถูกแทงทะลุ เตาหลอมพ่นเปลวเพลิง เส้นผมสีดำแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวราวหิมะ ในที่สุด ช่างฝีมือชราก็ได้โอบกอดความตาย ทว่าต้นตอหายนะของความเป็นอมตะ กลับเบ่งบานขึ้นอีกครั้งในที่แห่งอื่น...
เขายังมีโอกาสเปลี่ยนทั้งหมดนี้
"Yingxing เจ้าคิดจะตายตกไปพร้อมกับข้าจริงรึ?! เจ้าจักต้องเผชิญกับความเจ็บปวดที่ไม่สิ้นสุด ท่ามกลางความทรมานระหว่างความเป็นและความตาย!"
เขาไม่ได้ยินเสียงคำรามของ Shuhu เขาได้ยินเสียงของอาจารย์ เขาได้ยินเสียงของสหาย เขาได้ยินเสียงของตัวเขาเอง...
"สิ่งใดคือดาบ?"

เขาเคยสร้างโซ่ที่ใช้จองจำศัตรูแกร่ง มาวันนี้ เขาจะตีหลอมตนเองให้กลายเป็นกรงขัง
การหลุดพ้นอันเลือนราง คือเป้าหมายเดียวที่นักล่าเคยไล่ตาม ทว่ามาบัดนี้ เขาจะแก้แค้นต้นตอแห่งโศกนาฏกรรม
เขารู้สึกได้ว่าตนเองกำลังแหลกสลาย
ทีละชิ้น ทีละชิ้น ประหนึ่งเกล็ดหิมะที่แตกละเอียด แล้วถูกแช่แข็งด้วยพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่ ในชั่วพริบตาก่อนจะร่วงหล่นสู่ห้วงทุกข์อีกครั้ง
"ไม่อาจทนเห็นสรรพสิ่งสูญเปล่า จึงต้องใช้ฝีมือรังสรรค์ให้ถึงที่สุด... ดี"
เขายกมือขึ้นอย่างยากลำบาก เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน ที่เขาชูค้อนเหล็กตีหลอมขึ้นเป็นครั้งแรก เพื่อทุบตีวัสดุที่ร้อนระอุ จนกระทั่งมันแหลมคม พอจะทำให้อสูรชั่วร้ายอันเป็นอมตะนั่น ต้องเผชิญกับนรกโลกันตร์
ร่างเหล็กร้อนระอุทำให้เขาไม่อาจหลั่งน้ำตา ในชั่วภวังค์หนึ่ง เขาหลงคิดว่าตนยังอยู่ในโรงหลอม และเปล่งประกายเจิดจ้าแสบตา ดุจอาวุธศักดิ์สิทธิ์หลังผ่านการชุบไฟ

เขานึกถึงเกาะร้างของ Insumousu ที่มีซากดาบขึ้นสนิมปักอยู่เต็มไปหมด
เขาอยากกลับไปอีกสักครั้ง เพื่อทำให้เสียงร้องของดาบ อันเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ความเคียดแค้น และความโศกเศร้าเหล่านั้น ได้สงบลงแม้จะเป็นเพียงชั่วครู่
เขานึกถึงอาจารย์วัยชรา ในใจยังคงมีความอบอุ่นที่ปะปนไปด้วยความคิดถึง และความละอายใจเอ่อล้นขึ้นมา
เมื่อหลับตาลง เขาราวกับได้กลิ่นควันไฟของ Zhuming และได้ยินเสียงทั่งเหล็กดังกังวานไม่ขาดสาย
"รอให้เรื่องที่นี่จบลง บางทีฉันอาจจะสามารถ..."
เขาถอนหายใจ แล้วกลับไปยังฐานที่มั่นของเหล่านักล่า

"Mara-Struck? หายดีแล้วล่ะ... อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้โวยวายว่า จะถลกหนังมังกรหนุ่มจอมเยือกเย็นจนเละแล้ว"
"จริงสิ กล่องที่ Blade พูดถึงนั่นน่ะ เขายอมรับกับปากเลยนะว่า ของที่อยู่ข้างในคือของขวัญให้พวกเรา!"
เขาผลักประตูเบาๆ และขมวดคิ้ว "เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจแบบนี้ ต้องรายงานด้วยหรือไง?"
"Bladie ขอบคุณนะ" เสียงผู้หญิงดังมาจากปลายสาย
"ไม่จำเป็น"
"ไว้กลับมากันแล้ว ฉันจะฉลองให้อีกครั้งนะ"
ชายหนุ่มหยุดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ยืนนิ่งอีกครั้ง...
"ของในกล่องเหล็กทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ ถ้าพวกเธออยากได้ ฉันสามารถทำให้ใหม่ได้"
"อะ โอเค" เด็กสาวมองเขาด้วยความตกตะลึง "งั้นนายมาบอกเจ้าตัวเองสิ เห็นไหม คุยกับนายจนต้องเริ่มใหม่อีกแล้วเนี่ย!"
เขาไม่ตอบ และหันหลังเดินกลับห้องข้างๆ
"ไปซ้อมมาให้ดีเลย มือนายหายดีแล้ว คราวหน้าตอนแข่งกัน ฉันไม่ยอมอ่อนให้แน่!"

"ได้"
เขาปลดดาบ "มลายสลาย" วางไว้ข้างเตียง
เมื่อก่อนมันคือความเกลียดชัง ความโกรธ ความเสียใจ และความทุกข์ทรมานทั้งหมด
เขาสัมผัสตัวดาบที่แตกหัก... สิ่งใดคือดาบ?

บางที ดาบก็คือดาบ ก็เท่านั้นเอง