ผู้บุกเบิก

เพื่อกำจัดวิกฤตที่เกิดจาก Stellaron สาวน้อย/เด็กหนุ่มที่มีนามว่า ผู้บุกเบิก จึงเลือกเดินทางไปพร้อมกับ Astral Express

คุณจำอะไรได้ไม่มากนัก
คุณไม่ได้เป็นคนที่นี่ คุณไม่ได้มาจากที่ไหนเลย และคุณก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปที่ไหนด้วย...
จนกระทั่งมีเสียงอันเลือนรางเอ่ยอย่างแผ่วเบาอยู่ที่ข้างหู คำพูดโน้มน้าวใจที่แสนเศร้าและอ่อนโยนนั้น คล้ายกับกำลังเร่งเร้าอยู่ในตัว...
เมล็ดพันธุ์หยั่งรากลง คุณลืมตาขึ้น แต่คนที่เอ่ยพูดกลับไม่อยู่เสียแล้ว

แต่กลับเริ่มมีหลายๆ เสียงที่ทวีความชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ
บ้างก็มอบความใส่ใจที่ชวนให้ไร้กังวล บ้างก็ให้คำแนะนำอย่างใจเย็น บ้างก็มาพร้อมความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ และบ้างก็ชี้แนะให้อย่างอ่อนโยน...
คุณมองเห็นเส้นด้ายถักทอขึ้นมาเป็นวันพรุ่งนี้

สัตว์ร้ายขนาดยักษ์ลงมาเยือนจากห้วงอนันต์
นัยน์ตาสีทองมองลงมาจากค่ำคืนอันมืดมิด
คุณจะไม่ถูกอดีตทอดทิ้งอีกต่อไป
และจะได้เริ่มต้นการเดินทางบุกเบิกอันแสนยาวนาน
ซึ่งขวากหนามที่เคยเหยียบย่าง ก็จะกลายมาเป็นเส้นทางของคุณ

เสียงหวูดของรถไฟดังขึ้น เป็นการอวยพรให้คุณเดินทางไปสู่อนาคตที่กำลังจะมาถึง
...ตามแต่เจตจำนงของตัวคุณเอง

คุณมาถึงยัง "เมืองแห่งการอนุรักษ์"
คบเพลิงยังคงมอดไหม้อยู่เบื้องหลังม่านหิมะและสายลม ที่คมราวกับดาบเหล็กกล้า
แม้จะอยู่ไกลจนไม่ได้ยิน แต่ผืนดินก็สั่นสะเทือนด้วยเช่นกัน มีเพียงผู้คนที่ส่งเสียงร้องไห้เท่านั้น ที่ยังคงก้าวหน้าท้าพายุต่อไป

หลังจากเผชิญกับศัตรูภายนอก ลมหนาวนิรันดร์ และรอยแยก ความเสื่อมสลายก็เริ่มต้นขึ้นภายในป้อมปราการ
คุณหยิบยื่นความช่วยเหลือ แต่กลับถูกหันหลังให้
บางคนเคยสบประมาทและเข้าใจคุณผิด แต่คุณก็ยังคงเดินอยู่ข้างกายและช่วยหาหนทางให้กับพวกเขา
ผู้คนมากมายเริ่มห่วงใย และเป็นกังวลต่อคุณที่เผชิญหน้ากับความลำบากของพวกเขา เพื่อตามหายารักษาให้กับผู้คนที่ทนทุกข์
และในท้ายที่สุด พวกเขาก็มาเดินอยู่ข้างกายคุณ

ท่ามกลางน้ำแข็งและหิมะ คุณนั้นราวกับเป็นเปลวไฟ ที่ปกป้องจิตวิญญาณของโลกใบนี้เอาไว้
...แม้ว่าคุณจะต้องแผดเผาตัวเองทั้งวันทั้งคืนก็ตาม

บทเพลงประสานนำคุณเข้าสู่ความฝันแสนหวาน น้ำเชื่อมและน้ำอัดลมเติมเต็มลำคอของคุณ
เทศกาลยิ่งใหญ่ ผู้คนพลุกพล่าน บรรดาผู้คนที่ไม่เคยพบหน้ามาก่อน ได้มารวมตัวกันในความฝันนี้
พวกคุณพบเห็นทิวทัศน์ที่งดงามแปลกตา และจากลาเมื่อแสงอรุณสาดส่อง...
ณ เวลานี้ ค่ำคืนอันมืดมิดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

เข็มนาฬิกากำลังหมุน ความตายตามติดเป็นดั่งเงา
คุณถูกวางบนโต๊ะในฐานะเดิมพัน แต่กลับชนะจนได้สิทธิ์เปิดเผยความลับมาให้ตัวเอง
คุณพกพาความฝันของผู้ล่วงลับ เดินต่อไปบนเส้นทาง ที่พวกเขาไม่อาจไปถึง และเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ ที่พวกเขาไม่เคยเอาชนะได้...

เทพตัวปลอมรวบรวมความปรารถนาของผู้คน และผงาดขึ้นมา เสียงร้องของผู้คนมากมาย ทำให้การดำรงอยู่ของคุณจมหาย
ผู้คนที่เดินอยู่บนเส้นทางที่ต่างกัน ต่างก็จับมือกันและกัน
ท่วงทำนองของพวกคุณสอดประสาน ถึงแม้จะเลือนราง แต่กลับไม่มอดดับเฉกเช่นแสงไฟยามค่ำคืน
ผู้คนแต่ละคนต่างตื่นขึ้นจากฝัน สุดท้ายเสียงเพลงอันแผ่วเบานั้น ก็รวมกันเป็นเสียงกู่ร้องดังกึกก้อง จนพังทลายม่านแห่งความฝัน

ความฝันแสนหวานอันเป็นนิรันดร์ สลายหายไปในชั่วพริบตา และในที่สุด คุณก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้คนถึงหลับใหล
...แด่วันพรุ่งนี้ที่ตื่นจากฝัน

ดูเถอะ ณ ดินแดนนิรันดร มหากาพย์ไร้นามเล่มหนึ่งกำลังเปิดบทขึ้น...
ฟังเสียสิ บทเพลงในสายลม กำลังขับขานเพลงอาลัยแด่ยุคนิรมิตใหม่ จงมองโลหิตสีทองหลั่งไหล ผ่านทุ่งบุปผานิทรารมณ์ เชื้อไฟจักค้ำจุนผืนปฐพีที่บอบช้ำ
ก็เหมือนเมล็ดพันธุ์ที่กำลังจะตายไป บทกวีนี้ก็ไร้คนถามหาเช่นกัน

เพราะตอนจบจอมปลอมได้ล่ามบ่วงพันธนาการ ไว้บนหน้าแรกของเรื่องราว
การนับแสงเรืองกะพริบอันเย็นเยียบนั้น ช่างเสียดแทงดวงตาที่โหยหารุ่งอรุณ
กาลเวลาไม่เคยไหลผ่าน ดวงตะวันจักพินาศ... นี่คือจุดไคลแมกซ์ของเรื่องราว หรือจุดจบกันแน่?
ไม่หรอก ยังขาด... การจรดปากกาครั้งสุดท้าย

ดังนั้น คุณจึงฝากคำว่า "บุกเบิก" เอาไว้ในทุกหน้า การร่วงโรยสู่เบื้องล่าง คือการผงาดขึ้นในอีกฝั่ง
ทุกคนวิ่งทะยานในโคลนตมแห่งความทรงจำ ใช้เชื้อไฟนับล้าน แผดเผาชุดตัวเลขอันเย็นเยียบ เพื่อรองรับเมล็ดพันธุ์ที่แตกสลาย
เมื่อหน้ากระดาษเปล่าที่เกิดใหม่ปรากฏขึ้น คุณได้จรดปากกาลงไป ส่วนมันก็ได้ส่งริ้วคลื่น... กระเพื่อมไปสู่อดีต

แสงเรืองรองกะพริบพราวระยับ ในท้องราตรีแห่งความทรงจำที่ว่างเปล่า ดาวตกที่ยังมาไม่ถึง ถูกฝากฝังความหวังของชั่วนิรันดร์ไว้
เสียงหัวใจเต้นทั้งสิบสามครั้ง สดุดีการเดินทางไล่ล่าเปลวไฟ เพราะนั่นคือดินแดนที่พวกเขารักยิ่ง
หน้าแรกของเรื่องราวถูกพลิกเปิดขึ้นอีกครั้ง คำพยากรณ์เกี่ยวกับชีวิตถูกขีดเขียนไว้บนนั้น

ฟังเถิด! บทเพลงในสายลมยังคงขับขาน เมล็ดพันธุ์ความทรงจำ เติบโตขึ้นท่ามกลางหมู่ดาว เพราะว่า
...ดาราจักรได้รู้จักนามของ "Amphoreus" แล้ว

คุณคือฮีโร่ที่มาจากอีกฟากฝั่ง เป็นไอดอลที่ผู้คนต่างไล่ตาม
บางคนอยากเทิดทูนคุณไว้บนแท่นบูชาเทพ บางคนก็รอเย้ยหยันตอนคุณร่วงหล่นลงมา
แค่ก้าวสู่โลกใบนี้ก็เท่ากับว่า คุณได้กลายเป็นศูนย์กลางความสนใจแล้ว

คุณถูกผลักเข้าสู่เกมหนึ่ง
ในยุคสมัยที่กระแสความนิยมเป็นใหญ่ ละครน่าดูชมผลัดเวียนกันขึ้นแสดง เพียงเพื่อจะคว้าสายตาคนดูไว้ให้ได้มากที่สุด
สุดท้ายแล้ว ฮีโร่กับตัวตลกก็มีค่าเท่ากัน โศกนาฏกรรมกับสุขนาฏกรรม ก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย

เสียงปรารถนาอันเซ็งแซ่ จะถาโถมท่วมตัวคุณ ควรจะยิ้มรับ ร้องไห้ หลบหนี หรือควรจะเผชิญหน้า...
ลูกเต๋าแห่งชะตากรรมอยู่ในมือคุณแล้ว คุณจะใส่หน้ากาก หรือจะถอดมันออกมา ล้วนเป็นทางเลือกของคุณมาตั้งแต่แรก

การหัวเราะเป็นสิทธิ์ของทุกคน การรับรู้ถึงความเจ็บปวดก็เช่นเดียวกัน
คุณชูแท่งไฟในมือขึ้น ราวกับถือคบเพลิง
หากอยากยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของกาแล็กซี ก็จำเป็นต้องมีพลังชี้นำพายุ

ต่อให้ต้องเผชิญกับเจตนาร้าย คุณก็ยังสามารถสร้างความปรารถนา ที่ดีงามยิ่งกว่า
ต่อให้ไม่มีใครมาชื่นชม คุณก็ยังส่องสว่างในความมืดให้ตัวเองได้
ขอเพียงทำตามหัวใจ โดยไม่สนบทสรุป คุณจะแสดงให้ทุกคนเห็นถึง โฉมหน้าที่แท้จริงของฮีโร่
โลกไม่ได้ทำให้คุณผิดหวัง คุณมองเห็นรอยยิ้ม กับหยาดน้ำตาภายใต้หน้ากาก และแสงริบหรี่ของความเป็นมนุษย์ ที่ยังหลงเหลืออยู่...

...เฉกเช่นการ "บุกเบิก" ที่อาบไล้ซึ่งแสงดาว และออกเดินทางจากดินแดนแห่งนี้อีกครั้ง