Robin - คีตะคิมหันต์

โบยบินข้ามท้องฟ้าอันสดใส และทะเลสีคราม ปีกที่โฉบผ่านเกลียวคลื่น กลายเป็นท่วงทำนองใหม่
ตามรอยเสียงสะท้อนแห่งความทรงจำ เธอโอบรับเรื่องไม่คาดฝันตลอดเส้นทาง เพื่อค้นหาแรงบันดาลใจ ของท่วงทำนองที่แปรเปลี่ยน...
นอกจากดนตรีประสานแล้ว "ประสาน" ยังจะขับขานอย่างไรได้อีก?

เธอได้ยินเสียงแหลกสลายของฝันแสนหวาน
สิบชั่วโมงตามเวลาระบบก่อนหน้า เทศกาลดนตรีประสานเสียงถูกยกเลิก
สามชั่วโมงตามเวลาระบบก่อนหน้า ห้องสารภาพบาปของ "เสียงระฆัง" เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่สับสน
หนึ่งชั่วโมงตามเวลาระบบก่อนหน้า ตระกูลแถลงการณ์ประณามสายตระกูล Oak อย่างรุนแรง คาดว่าจะมีการสอบสวน และตามล่าตัวผู้หลบหนีในเร็วๆ นี้

"สรรเสริญองค์เทพเจ้า เสียงประสานยืนยงนิรันดร์..."
บทเพลงแห่งประสานอันยิ่งใหญ่ ดังก้องอยู่ในโถงประชุม
แต่เธอเห็นชัดเต็มสองตาว่า ชั่วครู่ก่อนหน้านี้ สายตระกูลใหญ่ทั้งห้ายังพูดปาวๆ ถึงคำขวัญอันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันอยู่เลย แต่อีกครู่ต่อมากลับวางแผนว่า จะแบ่งอำนาจ และแย่งชิงผลประโยชน์อย่างไรซะงั้น

"คุณ Robin ขอบคุณสำหรับเสียงเพลงของคุณนะ แต่คุณเสียงระฆังเขา... หันหลังให้กับวิถีแห่งประสานแล้วเหรอ..."
นักล่าฝันที่เคยสวดภาวนากับ Sunday มาหาเธอด้วยสีหน้าเจ็บปวด
เธออยากปลอบโยนผู้หลงทางที่สิ้นหวัง เหมือนอย่างที่พี่ชายเคยทำ แต่ต่อให้เป็นเสียงเพลงที่ไพเราะแค่ไหน ก็ไร้กำลังในยามนี้อยู่ดี

"พี่ Robin แนวฝันร่วงโรยกลายเป็นแบบนี้ เพราะประสานงั้นเหรอ?"
"พี่ Robin พวกเขามองทุกคนเป็นครอบครัว มาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ?"
เด็กๆ ในคณะประสานเสียงเข้ามารุมล้อม และพูดคุยหัวเราะอยู่ข้างๆ เธอ แต่คำถามไร้เดียงสาเหล่านั้น กลับทำให้เธอพูดไม่ออก
เมื่อมองดวงตาส่องประกายเหล่านั้น เธอก็ทำได้แค่ดึงเด็กๆ เข้ามากอดโดยไร้คำพูดใดๆ

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่เห็นเธอเป็นแบบนี้..."
ในบาร์สะพรึงฝัน เธอรับเครื่องดื่มปลอบประโลมใจจาก Siobhan และปล่อยให้รสชาติขมปนเปรี้ยว แผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก
"เมื่อก่อน ฉันรู้ว่าฉันร้องเพลงเพื่อประสาน แต่ตอนนี้ ฉันถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตัวเองจะเดินต่อไปได้อีกไกลแค่ไหน..."
Siobhan ตบไหล่เธอเบาๆ "นี่ไม่ใช่หน้าที่ของเธอหรอกนะ"
หญิงสาวส่ายหัว "ขนาดตัวเอง ฉันยังโน้มน้าวไม่ได้เลย แล้วจะไปเกลี้ยกล่อมคนอื่นได้ยังไงกัน?"
"รู้ไหม สมัยก่อนน่ะ พี่ชายของเธอ ก็เคยมาดื่มที่นี่เป็นครั้งคราวเหมือนกัน"
"พี่ชายฉันเหรอ?"
"เขามักจะนั่งอยู่ในเงามืด สภาพกลุ้มใจเหมือนเธอในตอนนี้เลย แต่มีอยู่วันหนึ่ง เขาเขียนข้อความทิ้งไว้ ในสมุดเยี่ยมชมของบาร์ แล้วก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย..."

เธอมองดูลายมือที่คุ้นเคย ราวกับได้เดินมาถึงทางแยกที่คล้ายกัน
"ผู้คนต่างหากที่สร้างเส้นทาง หาใช่เส้นทางที่รอให้คนมาเดิน"

เธอได้ยินเสียงทุรนทุรายของอุดมการณ์ ภายใต้ภาระอันยากเกินจะรับไหว
เมื่อได้ก้าวมาอยู่เบื้องหน้าจริงๆ เธอถึงได้เข้าใจว่า การไม่เป็นตัวของตัวเองนั้น เป็นเรื่องปกติ

"ไปเถอะ เด็กน้อย ไปยืนบนเวทีนั่น เพื่อดวงวิญญาณแห่งสามพักตร์ เพื่อตระกูล เพื่อทุกคน"
สุ้มเสียงอันยิ่งใหญ่ไม่อนุญาตให้เธอปฏิเสธ ในการโปรโมตครั้งแล้วครั้งเล่า เธอใช้เสียงร้องที่เริ่มเหนื่อยอ่อน มาถักทอความฝันแห่ง "ประสาน" ให้กับผู้ฟังครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่เมื่อเห็นความบ้าคลั่งแบบเดียวกัน บนใบหน้าของผู้คน เธอกลับรู้สึกขนลุกเล็กน้อย

"Robin คุณยังภักดีต่อวิถีประสาน ของตระกูลอยู่หรือไม่?"
เธอจำไม่ได้แล้วว่า นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ ที่ผู้ส่งสารของตระกูลสายหลัก มาสอบสวนสมาชิกของสายตระกูล Oak
"ฉันยังภักดีต่อวิถีประสานเสมอมา"
"เช่นนั้นโปรดตอบมาด้วยว่า คุณจะปฏิบัติตามอุดมการณ์ของตระกูล ใช้เสียงเพลงหลอมรวมผู้คน ให้เป็นหนึ่งเดียวกันหรือไม่?"
"ฉัน..."
ลำคอของเธอแห้งผาก พูดอะไรไม่ออกสักคำ

เธอมักจะฝันเห็นว่า ตัวเองถูกผลักขึ้นไปบนเวทีสูงแห่งหนึ่ง
ผู้ส่งสารที่เย็นชาไร้อารมณ์จำนวนมาก กำลังเชิดร่างกายของเธอ เธออ้าปาก แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นของคนอื่น เธอยกมือขึ้น แต่หาได้เป็นไปตามปรารถนาของตัวเอง
ในมือของเธอ กำลังเชิดหุ่นไม้นับไม่ถ้วนล่างเวที หุ่นไม้เหล่านั้นหมุนตัว และกระโดดไปตามจังหวะการเต้นของเธอ
เธออยากจะดิ้นรน เธออยากจะหนีไป แต่หลังจากตื่นขึ้นมา เธอพบว่าตัวเองยังอยู่ที่เดิม

ในค่ำคืนที่หลับไม่ลงเหล่านั้น เธอตัดสินใจเลิกพลิกตัวไปมา และเลือกจะเดินเตร่ในค่ำคืนมืดมิดของ Penacony
ขณะเดินท่องในยามวิกาล เธออยากลืมเรื่องทั้งหมดนี้ จึงทุ่มไปกับเรื่องที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
เธอกลับไปที่แนวฝันร่วงโรยอีกครั้ง แล้วนำเงินบริจาคจากการแสดงการกุศล ไปช่วยชาวเมืองที่ตกยาก อีกทั้งมอบทุนสนับสนุนการศึกษา และการเติบโตของเด็กๆ ต่อไป
เธอไปเยือนทุกช่วงเวลาของแดนฝัน ใช้เสียงเพลงปลอบประโลม คนงานที่เหน็ดเหนื่อยตามมุมต่างๆ ของแดนฝัน และเปิดคอร์สดนตรีให้พวกเขาฟรี
เธอรับฟังคำสารภาพบาป และความปรารถนาของทุกคน แต่เธอไม่เคยมอบคำตอบอย่างด่วนสรุป เพียงแค่แบ่งปัน แรงบันดาลใจของตัวเองเท่านั้น...

"ไม่ว่าจะเป็นการปกป้องผู้อ่อนแอ หรือการกดขี่ข่มเหงผู้อ่อนแอ สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญมาโดยตลอด คือคนอ่อนแอแต่ละคน และศักดิ์ศรีของพวกเขาต่างหาก..."

เธอได้ยินเสียงใหม่ ที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว

ณ แนวฝันร่วงโรย เด็กๆ ได้ตั้งวงดนตรีใหม่ขึ้นมา จากความช่วยเหลืออย่างต่อเนื่องของเธอ เด็กกำพร้าจึงมาที่นี่ผ่านอุปกรณ์ท่องฝัน เพื่อเรียนร้องเพลงมากขึ้นเรื่อยๆ
"พี่ Robin พวกเราจะร้องเพลงให้พี่ฟังนะ!"
เสียงกีตาร์ไฟฟ้าสุดเท่ดังขึ้น มือเบสกระโดดโลดเต้น เด็กหญิงร้องเพลงเสียงดัง
"มาเต้นใต้ฟ้าพร่างดาวประกายดั่งเพชร ลืมวันนี้ไปให้หมด จนกว่าวันพรุ่งนี้จะมาถึง..."
เธออดไม่ได้ที่จะเต้นไปกับพวกเขา และตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ...
"เมื่อก่อน ฉันก็เคยมีความฝันว่า อยากจะร้องเพลงร็อกเหมือนกัน..."

ณ "ช่วงเวลาประกายทอง" อัลบั้มธีม "ล่าฝัน" ของเธอดึงดูดนักผจญภัยมากมาย ให้มาดิ้นรนฮึดสู้ที่นี่อีกครั้ง
"นี่มันพรีเซนเตอร์ของ Penacony ซูเปอร์สตาร์ Robin ไม่ใช่เหรอ?"
พอถูกจำได้ เธอก็ถอดแว่นกันแดดออก ด้วยความเขินอายเล็กน้อย ผู้คนเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเธอทันที
"เพราะได้รับกำลังใจจากคุณ ฉันถึงได้เงินก้อนแรกในชีวิตที่ Penacony ฉันอยากจะเลี้ยงเครื่องดื่มทุกคนที่นี่เลย รวมถึงคุณ Robin ด้วยนะ!"
ท่ามกลางเพลงแจ๊ส ที่บรรเลงสดในบาร์สะพรึงฝัน ความสุขโลดแล่นอยู่กลางแสงไฟ แต่งแต้มรอยยิ้มประกายทองแก่ทุกคน

เมื่อเดินเข้าไปใน "ช่วงเวลารุ่งอรุณ" กลุ่มคนหนุ่มสาวจากโรงงานรุ่งอรุณ ต่างก็โบกไม้โบกมือทักทายเธอ
ตั้งแต่เธอเรียกร้องให้ ปฏิรูปเวลาทำงานที่ไม่สมเหตุสมผล พนักงานจึงได้มีเวลาพักจิตพักใจบ้าง และในคอนเสิร์ตที่จัดขึ้นเป็นประจำนั้น เธอก็ได้รู้จักกลุ่มคนที่มุ่งมั่นจะไล่ตามฝัน
"คุณ Robin ดูสินค้าใหม่ที่เรากำลังคิดค้นช่วงนี้สิ คลื่นดนตรีลูกใหม่แห่งยุคอิเล็กทรอนิกส์เลย!"
นิ้วเรียวโลดแล่นบนคีย์บอร์ด อย่างคล่องแคล่ว คลื่นเสียงจากเธรามิน หลอมรวมเป็นท่วงทำนองอันไพเราะ...
"นี่แหละ ดินแดนแห่งความฝัน... ดินแดนแห่งความฝันที่เป็นของทุกคน..."
...

เสียงนับไม่ถ้วนหลอมรวมเข้าด้วยกัน บางเสียงก็แหบพร่า บางเสียงก็อ่อนเยาว์ ทว่ากลับถักทอเป็น ซิมโฟนีแห่งฝันแสนหวานร่วมกัน
ไม่ต้องมีวาทยกร ไม่ต้องมีความเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอพลันตระหนักได้ว่า ขอเพียงมีเสียงเพลงแห่งอิสรภาพสักนิด ผู้คน ก็จะปลดปล่อยแรงบันดาลใจออกมาเอง
"แล้ว... ตัวโน้ตที่เป็นของฉันล่ะ ควรจะเป็นแบบไหนกัน?"

ท้องฟ้าของนครพันดารา กว้างใหญ่กว่าที่เธอคิด
เดินทอดน่องกลางสวนมะพร้าวริมหาด นกนางนวลบินโฉบเหนือเกลียวคลื่น เธอมองพวกมันบินไปไกลอย่างรื่นรมย์ เมื่อพวกมันกลายเป็นจุดดำที่เส้นขอบฟ้า เธอก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ตนยังคงติดอยู่ในมุมหนึ่งของความเป็นจริง
แต่การกลับมาพบกับ "บุกเบิก" อย่างน่าอัศจรรย์ กลับเปิดกล่องแรงบันดาลใจที่สะสมมานาน

เดิมทีเธอตั้งใจจะมาหาเสียงที่หลงเหลือของ Gopher Wood แต่กลับเข้าไปพัวพันเกมเงินทองอันลึกลับ
เธอมอง ผู้บุกเบิก ร่วงหล่นจากยอดคลื่น สู่หุบเหววิกฤติหนี้สินอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่วัน เธอกลับรู้สึกว่า ได้เผชิญเหตุการณ์ไม่คาดฝันของทั้งชีวิตไปแล้ว
เมื่อเพื่อนพ้องตกหลุมพราง เธอได้ตัดสินใจทำสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง นั่นคือการพาตัวเองเข้าไปอยู่ใจกลางพายุ...
เป็นแรงผลักดันจากบุกเบิกงั้นเหรอ?
หรือติดเชื้อการเล่นกับคลื่นจากนักพนัน?
เธอไม่รู้ว่าทำไม มันเหมือนกับวินาทีที่แรงบันดาลใจมาถึง ไม่ต้องคิดอะไร ท่วงทำนองก็หลั่งไหลออกมาจากใจเอง
"สิ่งที่ฉันต้องการก็แค่ความกล้าเล็กๆ ที่จะบรรเลงด้นสดก็เท่านั้น มันจะเชื่อมตัวโน้ตทั้งหมดเข้าด้วยกันเอง..."

ใต้ท้องฟ้าสีครามในต่างแดน เสียงในใจที่ถูกกดไว้มานาน ราวกับหาที่ระบายจนเจอ
เธอนึกถึงเสียงความฝันที่แหลกสลาย ความเศร้าสร้อยและการจากลา เป็นดั่งฟองสีฟ้า เพียงแค่จิบเดียวก็ทำให้หัวใจแตกสลาย
เธอนึกถึงเสียงทุรนทุรายของอุดมการณ์ ภายใต้ภาระอันยากเกินจะรับไหว จังหวะกลองหนักหน่วง เต้นไปพร้อมกับหัวใจ เธอลากสังขารอันเหนื่อยล้า ผู้แสวงหาแหงนหน้ามองขึ้นฟ้า แต่กลับถูกกักขังบนผืนดิน
เธอนึกถึงเสียงใหม่ที่เติบโตอย่างรวดเร็ว เสียงร้องเพลงนับพันหมื่นไร้การปรุงแต่ง แต่กลับกินใจผู้คน และรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันได้

"ผู้คนสร้างเส้นทาง แต่ทุกก้าวที่เราเดิน ก็สร้างตัวตนของเราเช่นกัน"
ในตอนที่เสียงปรบมือดังขึ้น เธอไม่หวาดกลัว และไม่ตั้งคำถามอีกต่อไป
ไม่ว่าจะเป็นเสียงประสานของตระกูล หรือเพลงบลูส์แห่งอิสรภาพ ล้วนแต่เป็นทิวทัศน์ในชีวิตของเธอ
ไม่จำเป็นต้องรีบหยุดพัก ในใจเธอมีคำตอบแล้ว...
นั่นคือการไล่ตามทิศทางของสายลม จากนั้นก็โบยบินต่อไป