ชั่วขณะหนึ่ง เป็นสายธารหลั่งไหล เรือนร่างหนักอึ้ง จมดิ่งสู่ก้นบึ้งแห่งห้วงสีคราม
ชั่วขณะหนึ่ง เป็นเกาะร้างสันโดษ เสียงในวันวานสะท้อนก้องกลางเมฆหมอก ลอยล่องไปไกล ห่างออกไปเรื่อยๆ
ชั่วขณะหนึ่ง เป็นทุ่งบุปผาปรภพ เศษเสี้ยวคมดาบถูกแผดเผา ตีหลอมขึ้นใหม่ จนสุดท้ายรวมเป็นหนึ่งจากไฟผลาญ

"ครั้นยังไม่ถึงเวลา ก็จะหลอมใหม่อีกครั้ง"
ความสิ้นหวังคือเตาหลอม กายนี้คือตัวเร่ง เขาจำไม่ได้แล้วว่า ความเจ็บปวดรวดร้าวนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่

"ฉันจะใช้ความตายต่างค้อน และจะ... สะบั้นชะตากรรมนี้ทิ้ง!"
เสี้ยววินาทีที่เกิดใหม่อีกครั้ง เพลิงไฟแผ่ซ่านรอบทิศ แสงอัคคีพุ่งทะลุขอบฟ้า แผดเผาลุกลามยันปลายฟากฝั่ง
ขณะนั้นเอง บ่วงกรรมเก่าทั้งหมดถึงคราวจบลง ร่างใหม่ที่ฝ่ามฤตยูเป็นร้อยพัน ได้ถูกตีหลอมขึ้นจนสำเร็จ