น้ำทะเลซัดผ่านข้อเท้า ฟองคลื่นแตกสลายใต้แสงจันทร์ ในช่วงพักกองที่หาได้ยาก เด็กสาวได้รับเชิญให้มาที่ชายหาด เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงรอบกองไฟเล็กๆ

แสงไฟทำให้เงาของเด็กๆ ทอดยาว บนใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความสับสน "หนูร้องไม่เป็น" "หนูร้องไม่เพราะ" "หนูไม่กล้าร้อง" พวกเด็กๆ มองไปที่เธอ และเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า: "พี่สาว Robin พวกเราควรทำยังไงดี?"
เธอส่งยิ้มบาง ใช้ปลายนิ้ว สัมผัสสายเครื่องดนตรีเบาๆ แทนคำตอบ

"มา ร้องตามฉันนะ..."
เสียงดีดสายครั้งแรก ถูกลมทะเลกลืนหาย เสียงปรับจูนครั้งที่สองเริ่มเป็นรูปร่าง เกลียวคลื่นกระทบชายฝั่ง แสงไฟกะพริบไหว เธอขยับริมฝีปาก ขับขานบทเพลงเบาๆ ปลดปล่อยท้องฟ้าสดใสในใจออกมา
"ตอนที่ไม่รู้ว่าควรจะร้องยังไง ก็ลองฟังท่วงทำนองในใจของตัวเองดูนะ"
ตอนแรกเป็นเพียงเสียงที่กระจัดกระจาย ต่อมาเสียงก็เริ่มมีเค้าโครง และเค้าโครงก็เริ่มหายใจ เธอขับขาน พวกเขาร้องตาม จนกระทั่งสายลมฤดูร้อน พัดผ่านไป
"ฟังสิ นี่คือบทเพลงในใจของเรา มันอยู่ตรงนั้นมาตลอด และรอให้ถูกรับฟัง"

เธอได้ยินแล้ว ดังนั้น เธอจึงอวยพรอย่างอ่อนโยนว่า:
"ลุกขึ้นมาร้องเพลง แล้วจากนั้น กระพือปีกโบยบินกันเถอะ"

Rise and Sing

ความทรงจำความทรงจำ
Lv.1/20
HP
52
ATK
26
DEF
18
0
0
0
0
0
0
0
Add to Planner
ด้นสด
ทำให้ผู้สวมใส่มี HP สูงสุดเพิ่มขึ้น 30% หลังผู้สวมใส่ปล่อยท่าไม้ตาย จะฟื้นฟูแต้มสกิลต่อสู้ให้ฝ่ายเรา 1 แต้ม นอกจากนี้ เมื่อเข้าสู่การต่อสู้ จะเร่งแอ็กชันของผู้สวมใส่ 30% และทำให้ผู้สวมใส่ได้รับ "เสียงใหม่" เป็นเวลา 2 เทิร์น ทั้งนี้ เมื่อผู้สวมใส่มี "เสียงใหม่" ความเร็วของฝ่ายเราทั้งหมดจะเพิ่มขึ้น 20%
น้ำทะเลซัดผ่านข้อเท้า ฟองคลื่นแตกสลายใต้แสงจันทร์ ในช่วงพักกองที่หาได้ยาก เด็กสาวได้รับเชิญให้มาที่ชายหาด เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงรอบกองไฟเล็กๆ

แสงไฟทำให้เงาของเด็กๆ ทอดยาว บนใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความสับสน "หนูร้องไม่เป็น" "หนูร้องไม่เพราะ" "หนูไม่กล้าร้อง" พวกเด็กๆ มองไปที่เธอ และเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า: "พี่สาว Robin พวกเราควรทำยังไงดี?"
เธอส่งยิ้มบาง ใช้ปลายนิ้ว สัมผัสสายเครื่องดนตรีเบาๆ แทนคำตอบ

"มา ร้องตามฉันนะ..."
เสียงดีดสายครั้งแรก ถูกลมทะเลกลืนหาย เสียงปรับจูนครั้งที่สองเริ่มเป็นรูปร่าง เกลียวคลื่นกระทบชายฝั่ง แสงไฟกะพริบไหว เธอขยับริมฝีปาก ขับขานบทเพลงเบาๆ ปลดปล่อยท้องฟ้าสดใสในใจออกมา
"ตอนที่ไม่รู้ว่าควรจะร้องยังไง ก็ลองฟังท่วงทำนองในใจของตัวเองดูนะ"
ตอนแรกเป็นเพียงเสียงที่กระจัดกระจาย ต่อมาเสียงก็เริ่มมีเค้าโครง และเค้าโครงก็เริ่มหายใจ เธอขับขาน พวกเขาร้องตาม จนกระทั่งสายลมฤดูร้อน พัดผ่านไป
"ฟังสิ นี่คือบทเพลงในใจของเรา มันอยู่ตรงนั้นมาตลอด และรอให้ถูกรับฟัง"

เธอได้ยินแล้ว ดังนั้น เธอจึงอวยพรอย่างอ่อนโยนว่า:
"ลุกขึ้นมาร้องเพลง แล้วจากนั้น กระพือปีกโบยบินกันเถอะ"