Amphoreus, The Eternal Land

Last West Wind of Amphoreus

สิ่งที่อยู่ใน Planar Sphere คือ บทหนึ่งจาก "ตามที่ฉันได้เขียนไว้" นั่นคือ "หน้าอันเป็นนิรันดร์" มันถูกเติมเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ความอบอุ่นของสายลมตะวันตก... และตอนจบปลายเปิด

โลกนี้ไม่มีความสงบสุขอันเป็นนิรันดร์ แม้แต่รุ่งอรุณที่ Kephale แบกขึ้นมาก็ย่อมมอดดับ ความเป็นนิรันดร์นั้น ดำรงอยู่เพียงในความทรงจำอันอบอุ่น
ในดินแดนนิรันดรที่เป็นเพียงหน้ากระดาษบางๆ มีความทรงจำทั้งหมดของวัฏจักรนิรันดร์กว่าสามสิบล้านชาติใน Amphoreus หลับใหลอยู่ วันวานอันไร้ที่สิ้นสุด ทับถมกันจนกลายเป็นวันพรุ่งนี้ที่ไม่สิ้นสุด
มันคือสรวงสวรรค์อันเงียบสงบ คือปลายทางของสายลมตะวันตก คือความทรงจำที่กำลังงอกเงยขึ้นมา
ไม่มีพายุหิมะ ไม่มีลมหนาว ไม่มีฝนกระหน่ำอีกต่อไป ภายใต้เส้นขอบฟ้าสีกุหลาบ หาดทรายสีเงินล้วนเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้

ผู้คนที่เคยถูกพัดพาจากไปพร้อมกระแสประวัติศาสตร์ ได้พบกับที่พำนักอันสงบสุข ในระหว่างเวลาว่างอันยาวนาน ผู้คนเริ่มสร้างสรรค์การเต้นรำที่ไม่เคยมีมาก่อน และเขียนบทละครที่ไม่เคยปรากฏขึ้นที่ไหน ณ สระอาบน้ำที่มีไอน้ำลอยอบอวล ผู้คนพูดคุยถึงวีรชน หมู่ดาว สงครามและผู้ลี้ภัย ราวกับนั่นเป็นเรื่องราวในอดีตอันไกลโพ้น พวกเขาต่างรำพึงถึงชีวิตอีกชาติที่พร่าเลือน พ่อครัวในปัจจุบันกลับเคยเป็นนักวิชาการในอดีต ผู้คนที่เคยเป็นคนแปลกหน้า บัดนี้กลับกลายเป็นคู่ชีวิต

ผู้คนที่เคยถูกเรียกว่าผู้สืบสายโลหิตทองเหล่านั้น การเดินทางแห่งการสูญเสียของพวกเขา ได้มาถึงจุดสิ้นสุด ณ ที่แห่งนี้
ดวงตาของผู้ถักทอทองคำ เก็บรักษาความงดงามไว้ได้อีกครั้ง มือทั้งสองของนักบุญหญิง ไม่ต้องแปดเปื้อนความเยือกเย็นของความตายอีกต่อไป จอมโจรผู้ปราดเปรียวจะได้ออกวิ่งเพื่อความสุขเท่านั้น ผู้เยียวยาก็ไม่จำเป็นต้องหลั่งน้ำตาเพื่อคนป่วยอีกแล้ว ผู้สืบบัลลังก์แห่ง Kremnos จะได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของบ้าน เช่นเดียวกับเด็กหนุ่มผมขาวแห่ง Elysiae ที่ยังจดจำไฟสงครามที่แผดเผาบ้านเกิดได้ขึ้นใจ แต่เมื่อตื่นขึ้นจากความฝันครั้งใหญ่ พ่อแม่กลับมาลูบศีรษะพลางวัดส่วนสูงของตัวเขา

บางครั้ง พวกเขาก็เดินผ่านทางแยกของกลางวันและกลางคืน ดาราจักรอันเจิดจรัสเบื้องหน้า ดูราวกับสามารถเอื้อมมือไปสัมผัสได้ ปราชญ์แห่งลานพฤกษ์มักจะใช้เวลาอยู่ที่นี่เพื่อสังเกตการณ์ เด็กน้อยผมแดงก็ชอบจินตนาการว่า ดาวตกคือรถไฟที่กำลังวาร์ป หากมีงานเทศกาล ผู้ขับขานแห่งมหาสมุทรก็จะขับร้อง เรื่องราวการผจญภัยของผู้มาเยือนนิรนาม ส่วนนักปกครองที่ถูกเรียกขานว่า "จักรพรรดินี" ยามที่ทอดสายตามองดูโลกอันห่างไกลนั่น ก็มักจะยกจอกน้ำอมฤตอวยพรให้แก่วีรชนเสมอ...

เมล็ดพันธุ์แห่งอนาคตยังไม่ทันงอกเงย กลีบดอกไม้ร่วงโรยแห่งอดีต ก็ได้ปูเป็นทะเลบุปผาอันอบอุ่นแล้ว
ในช่วงเวลาหนึ่งของการท่องไปในห้วงจักรวาล ผู้มาเยือนนิรนามอาจจะรู้สึกได้ถึงสายตาที่คาดหวัง สักวันหนึ่งหน้าอันเป็น "นิรันดร์" ที่ติดอยู่บนปีกแห่งการ "บุกเบิก" นี้ อาจจะมีโอกาสได้พลิกไปสู่บทใหม่
ส่วนเรื่องที่เหล่าเพื่อนเก่าไม่เคยได้เอ่ยปาก ผู้มาเยือนนิรนามล้วนเข้าใจดี

"...และเธอ/นาย จะนำเรื่องราวของพวกเรา ก้าวเดินไปสู่วันพรุ่งนี้"

2pc เซ็ตเอฟเฟกต์อัตราคริติคอลของผู้สวมใส่ เพิ่มขึ้น 8% เมื่อภูตความทรงจำ ของผู้สวมใส่อยู่ในสนาม ความเร็วของฝ่ายเราทั้งหมด จะเพิ่มขึ้น 8% และเอฟเฟกต์นี้ไม่สามารถซ้อนทับได้